อำเภอฟานอี้ ทางลาดใต้เขาหรงซู่หลิ่ง
"อะไรนะ? ไม่เห็นร่องรอยโจร?" ในกระโจม อันถงทั้งตกใจทั้งโกรธ
นายทหารใต้บังคับบัญชาตอบ "ใช่แล้ว ท่านอำเภออู๋พูดเช่นนั้นจริงๆ"
อันถงถามอีก "รายงานทหารม้าลาดตระเวนว่าอย่างไร? บนเขาหรงซู่หลิ่งเป็นอย่างไรบ้าง?"
นายทหารกล่าว "บนเขาหรงซู่หลิ่งไม่มีร่องรอยโจร ทหารม้าลาดตระเวนยืนยันว่าบนทางเขาลาดใต้มีร่องรอยการเดินทัพของกองกำลังใหญ่"
"โอ้? เฒ่าอู๋รุ่ยไม่ซื่อจริง กล้าหลอกข้า? ฮึ!" คำพูดของอันถงแฝงความโกรธเล็กน้อย
นายทหารลังเล "เป็นไปได้ แต่ไม่มีหลักฐานก็พูดยาก"
อันถงสั่ง "ส่งคนไปสืบที่อำเภอฟานอี้ให้ชัดเจน แล้วค่อยดูว่าอู๋รุ่ยจะแก้ตัวยังไง"
"ขอรับ!"
กำลังนั้น มีคนมารายงาน "ท่านแม่ทัพ ซินกังมาแล้ว"
"หืม?" อันถงประหลาดใจ "เขามาที่นี่ได้ยังไง? ให้เขาเข้ามา?"
เมื่อลูกน้องพยุงซินกังที่เปื้อนเลือดจากข้างนอกเข้ามา อันถงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"เกิดอะไรขึ้น?" อันถงรีบเข้าไปถาม
ยังไม่ทันให้ซินกังอ้าปาก ทหารที่มาด้วยกันคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ท่านแม่ทัพ โจรโจมตีค่ายของเรา เสบียงและกระโจมถูกเผาหมด พี่น้องตายเจ็บไม่น้อย"
"อะไรนะ? โจรบุกค่าย?" อันถงตกใจอีกครั้ง รีบถามต่อ "บอกมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ไม่คิดว่าเมื่อคืนโจรจะปรากฏตัว จุดไฟเผาฉางข้าวและกองฟืน ในกองไฟพี่น้องตายเจ็บไม่น้อย โจรอาศัยจลาจลบุกมา กองทัพเราเสียหายหนัก" ทหารสะอึกสะอื้น "พี่ซินกังยังบาดเจ็บสาหัส กว่าจะฝ่าวงล้อมออกมาได้"
อันถงฟังแล้ว โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โจรอยู่ทางเหนือ? ยังโจมตีค่ายของเขาอีก? แต่ทุกหลักฐานบ่งชี้ว่าโจรแฝงตัวเข้าไปในอำเภอฟานอี้ เป็นไปได้ยังไง? แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า ไม่ให้เขาไม่เชื่อ ถูกโจรหลอกอีกครั้ง ทำให้ความภูมิใจของอันถงถูกกระทบอย่างหนัก
พวกโจรนี่รังแกกันเกินไปแล้ว ต้องให้พวกมันรู้สำนึก อันถงคำราม "เรียกพล ตามข้ากลับไป ล้างแค้นให้สาสม"
"ท่านแม่ทัพ เดี๋ยวก่อน!" ถึงแม้ระหว่างทางจะห้ามเลือดและพันแผลแล้ว แต่หลังจากบาดเจ็บแล้วเดินทางไกล ซินกังเหนื่อยล้ามาก อ่อนแรงเหลือเกิน ที่ทหารร้องไห้ฟ้องก่อนหน้านี้ช่วยประหยัดแรงพูดของเขาไปได้ ถึงตอนนี้ต้องให้เขาพูดบ้างแล้ว