ต้องยอมรับว่าโชคของซ่งอี้ไม่ค่อยดีนัก ตอนที่เขาออกจากค่ายใหญ่ ไปยังอู๋เหยียนเพื่อส่งลูกชายซ่งเซียง ก็เกิดภัยธรรมชาติขึ้น
อานหยางตั้งอยู่ทางเหนือในลุ่มแม่น้ำหวงเหอ บัดนี้เป็นเดือนตุลาคมแล้ว เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาว ตามปกติก็เป็นฤดูแล้งฝนน้อย แต่ปีนี้กลับผิดปกติ เมื่อยี่สิบกว่าวันก่อน ฝนฤดูหนาวก็เริ่มปรอยๆ ตกไม่หยุด ติดๆ ดับๆ อย่างต่อเนื่อง ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศต่อการเดินทัพและสู้รบไม่ต้องพูดก็รู้ ถ้าหิมะตกคงจะดีกว่า แต่ดันเป็นฝนที่ตกต่อเนื่อง ทำให้ทุกอย่างชุ่มชื้นเป็นพิเศษ เมื่อเทียบกับลมหนาวที่พัดกระโชกในฤดูหนาว ความชื้นเย็นนี้หนาวเย็นยิ่งกว่าเข้าถึงกระดูก
อาหารเริ่มมีราขึ้น เสื้อผ้าเครื่องนอนก็ทั้งชื้นทั้งเย็น พื้นเต็มไปด้วยโคลนตม การเคลื่อนไหวลำบากมาก อาหารการกิน เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย การเดินทางล้วนได้รับผลกระทบ ทหารทั้งกองทัพไม่สบายใจเลย ทุกอย่างรวมกัน สะสมทีละเล็กทีละน้อย จนกลายเป็นเรื่องใหญ่ ทหารกองทัพฉู่ทุกข์ทรมานจนพูดไม่ออก คำสาปแช่งและคำบ่นมากมายหลั่งไหลมา ความคิดเห็นและการคาดเดาต่างๆ ตามมา
“ไม่ใช่บอกว่าจะไปช่วยแคว้นจ้าวหรือ? ทำไมถึงได้อยู่ที่นี่ไม่ไปไหนสักที?”
“ใครจะรู้ พวกเราเป็นทหารก็ต้องทำตามคำสั่ง!”
“อยู่ที่นี่ทั้งหิวทั้งหนาว สู้ขึ้นสนามรบสู้ตาย ยังได้กินอิ่มสักมื้อ...”
“อานหยางนี่อากาศอะไรกัน? ได้ยินว่าแคว้นจ้าวฝั่งนั้นฝนไม่ตก ไม่หนาวชื้นขนาดนี้ ถ้าเราออกเดินทางเร็วหน่อยก็คงดี”