เลือดกระเซ็นกระจาย ผู้คนในถ้ำหลายร้อยคนต่างตะลึง ได้ยินเพียงเสียงครวญครางอันน่าสงสารของปาหู่ น่าเสียดายที่ในสายตาไม่มีใครมีความสงสาร ก่อนหน้านี้ที่เคยอวดดีกลับต้องจบลงเช่นนี้ แพ้การประลองสองครั้งก็แล้วไป ผิดสัญญาไม่รักษาคำพูดก็ช่างเถอะ แค่เสียหน้าเท่านั้น แต่ทุกคนเห็นประจักษ์ หยินซวี่ไว้ชีวิตสองครั้งแล้ว ปาหู่กลับตอบแทนคุณด้วยการทรยศ ลอบโจมตีทางด้านหลัง พฤติกรรมเช่นนี้เป็นที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง ดังนั้นสายตาของผู้คนจึงเต็มไปด้วยความดูถูกมากกว่า
โจวต้าเข้ามาประคองหยินซวี่ขึ้น ส่วนผูจวิ้นพาคนถือดาบคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ลูกน้องของปาหู่อยากเข้าไปดู แต่เกรงอำนาจของผูจวิ้น จึงลังเลจะก้าวก็ไม่ก้าว อิงปู้มองจากไกลๆ แค่ส่ายหน้าอย่างเงียบๆ ผูจวิ้นปาดาบเพื่อปกป้องนาย ปาหู่ได้จุดจบเช่นนี้ก็สมควรแล้ว
หยินซวี่ทำหน้าดูถูก ในสายตาเต็มไปด้วยการเหยียดหยามและเยาะเย้ย เดินไปหาปาหู่ที่กำลังดิ้นรนจะตาย แล้วหัวเราะเย็นชา "ทำไมล่ะ? ที่จริงข้าตั้งใจจะไม่ถือสาเรื่องที่ให้คุกเข่าขอขมา เพื่อไม่ให้เสียไมตรีกัน แต่ใครจะไปรู้ว่าใจคอของเจ้าคับแคบขนาดนี้?"
ปาหู่ฟังแล้วเบิกตากว้าง แต่อาการเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้พูดไม่ออก ใครจะรู้ว่าเขาไม่เชื่อหรือกลับใจก่อนตาย? น่าเสียดาย ทุกอย่างสายไปแล้ว!
"ฟ้าทำกรรมยังพออยู่ได้ ตัวเองทำกรรมแล้วอยู่ไม่ได้! จะโทษใครได้เล่า?" หยินซวี่พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ปาหู่อ้าปากกว้าง อยากจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยออกมา แขนขาที่ดิ้นรนร่วงลงพื้นทันที ไม่ยักย้ายอีก ชีวิตก็จบลง