“ท่านโหวแห่งเช่าซิงยินดีไปหรือ?” ฉู่หวยอ๋องมีแววประหลาดใจวาบผ่านใบหน้า
หยินซวี่พยักหน้าตอบ “ใช่! ข้ายินดีไป” เมื่อก่อนวันที่เซี่ยงอวี่แสดงสีหน้าไม่พอใจ เขาก็มีความคิดจะออกจากเผิงเฉิงไปเที่ยวพักผ่อน หลีกเลี่ยงสักสองสามวัน เมื่อเซี่ยงเหลียงได้ฝังแล้ว ก็จะไม่ทำให้ความสัมพันธ์กับเซี่ยงอวี่อึดอัดเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นได้รับปากหลานสาวของหลี่โหยวไว้ว่าจะช่วยเหลือเรื่องนี้ เมื่อไม่มีใครอยากไป ก็ถือว่าไปสักเที่ยวเถอะ ปัจจุบันเผิงเฉิงวุ่นวาย หายไปสักสองสามวันก็ดีเหมือนกัน
เซี่ยงอวี่ตะลึงเล็กน้อย หยินซวี่จะไปซ่างไช่เหรอ? ออกจากเผิงเฉิง? เขานึกถึงเรื่องเมื่อสองสามวันก่อน โดยเฉพาะเมื่อสายตาอันล้ำลึกของฟานเจิงมองมา เขารู้ว่าการตัดสินใจของหยินซวี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาด้วย สายตาของฟานย่าฟู่มีแววตำหนิเล็กน้อย เซี่ยงอวี่นึกถึงคำสั่งก่อนหน้านี้ของฟานเจิงที่ว่า ตอนนี้ห้ามโทษหยินซวี่ ต้องเอาใจใส่ให้ดี และตัวเองที่โกรธหยินซวี่เพราะการตายของอาของเขา ก็อดเสียใจไม่ได้
ฉู่หวยอ๋องพยักหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ก็ต้องรบกวนแม่ทัพอินเดินทางไปสักครั้งแล้ว!”
“รับทราบ!” หยินซวี่ตอบรับด้วยความเต็มใจ
“เอาล่ะ ข้าขอกลับวังก่อน!”
“ขอส่งฝ่าบาท!” ซ่งอี้และพวกเขาตามไปด้วยกัน หวยอ๋องเพิ่งมาถึงเผิงเฉิง เขาจึงต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีอย่างแน่นอน
เฉินผิงและหยินซวี่ออกจากประตูไปด้วยกัน เดินไปสักพักจึงถามด้วยความสงสัย “แม่ทัพอิน ทำไมต้องลำบากเดินทางไปสักรอบด้วยล่ะ?”
หยินซวี่ยิ้มบางๆ “ยังไงก็ไม่มีอะไร ทำใจให้สบายดีกว่า ได้ยินว่าซ่างไช่เคยเป็นฐานทัพสำคัญทางตะวันตกเฉียงเหนือของต้าฉู่ มีวัฒนธรรมการฝึกฝนการต่อสู้ที่เข้มข้น เหมาะที่จะไปสัมผัสดู”
เฉินผิงครุ่นคิดแล้วพูด “ก็จริง แต่แบบนี้เกรงว่าจะไม่ทันงานศพของจอมทัพเซี่ยงหรือ?”
หยินซวี่ฝืนยิ้มแห้งๆ เหม่อมองไปอย่างลึกซึ้ง ยิ้มบางๆ “ถึงน้ำใจก็พอแล้ว วิญญาณของจอมทัพเซี่ยงบนสวรรค์คงไม่ถือสา!”