นักฆ่าหญิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้ก้าวเดียว นานนักหนาก็ค่อยๆ ดึงผ้าคลุมหน้าสีดำลง เผยให้เห็นใบหน้าสวยงาม น้ำตาเหือดแห้งยังติดอยู่ที่หางตา ในแววตามีความเศร้าโศกและความแค้นมากมาย
คือจื่อเย่ หลานสาวของเจ้าเมืองเขตซานชวานหลี่โหยว ตั้งแต่วันที่หลี่โหยวนำทัพออกศึก นางก็เป็นกังวลไม่หยุด พอได้ยินว่ายงชิวถูกโอบล้อม เกิดการสู้รบอย่างดุเดือด ก็ยิ่งกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จนกระทั่งต่อมา เมืองยงชิวแตก หลี่โหยวเสียชีวิตในสนามรบ ข่าวมาถึงซานชวาน อาจารย์จงหยินผู้รู้จักนิสัยนางดี และได้รับคำสั่งเสียจากหลี่โหยว จึงพยายามทุกวิถีทางปิดข่าวการตายของหลี่โหยวจากนาง ถึงแม้พวกเขาจะระวังตัวมาก แต่สุดท้ายความจริงก็ปิดไม่มิด ไม่อาจหลอกจื่อเย่ผู้ช่างสังเกตได้
เมื่อรู้ข่าวการตายของลุง จื่อเย่รู้สึกเหมือนสูญเสียญาติคนสุดท้าย รู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง นึกถึงสิ่งที่หลี่โหยวทำให้ตน ก็เศร้าโศกเสียใจอย่างหนัก เมื่อรู้ว่าลุงตายด้วยทวนของเซี่ยงอวี่ ความแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ ตั้งใจจะฆ่าเซี่ยงอวี่เพื่อแก้แค้นให้ลุง จงหยินคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ จึงคอยขัดขวางนางตลอด ถึงกับส่งคนไปเฝ้าดูนาง
จื่อเย่กระหายแก้แค้น ใครจะไปห้ามนางไว้ได้? ในจังหวะที่คนไม่ทันระวัง นางหาโอกาสหนีออกมา ตรงไปยังเผิงเฉิง หลังจากสืบรู้ว่าศพของหลี่โหยวถูกเก็บไว้ที่ลานเก็บศพ นางก็แอบลอบเข้าไปพบหน้าลุงเป็นครั้งสุดท้าย ไฟแห่งความแค้นในใจก็ลุกโชนอีกครั้ง ดังนั้นจึงไม่รีรอ มุ่งตรงไปยังจวนอู่ซิ่นจวิน หวังจะหาโอกาสลอบสังหารเซี่ยงอวี่เพื่อแก้แค้น
ผลสุดท้ายก็ถูกหยินซวี่ที่เดินผ่านมาพอดีพบเข้า จึงได้ยับยั้งไว้ และยังค้นพบโดยบังเอิญถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับตว้านสุ่ยและฟ่านอีหลานอีกด้วย หยินซวี่ไม่ได้ทำร้ายนาง ปล่อยนางไปอย่างใจเย็น นางจึงได้รู้ว่าตนเองใจร้อนเกินไป ไม่มีประสบการณ์ ถูกคนติดตามโดยไม่รู้ตัว พูดจาเผยข้อมูลโดยไม่ระวัง โชคดีที่ไม่นำพาอันตรายมาให้