ให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจน!
เสียงเย็นชาของเซี่ยงอวี่ดังขึ้น ทุกคนอดสะดุ้งไม่ได้ รางวัลจะบอกทีหลัง ทุกคนรู้ดีว่าใครจะถูกลงโทษ
สายตาที่น่ากลัวของเซี่ยงอวี่เหลือบมองไป หลิวปังใจกระวนกระวายขึ้นมาทันที จางเหลียงดูเหมือนนิ่งเฉยราวกับภูเขา แต่ร่างกายก็มีการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆ หยินซวี่เห็นก็รู้ว่าเขาเหมือนกับตัวเอง ใจก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง
"ขุนนางผู้กระทำผิดหลิวปัง ไม่ยอมออกมาเอง ต้องให้ข้าเอ่ยชื่อเองหรือ?" เสียงเย็นชาและแฝงความโกรธของเซี่ยงอวี่กระแทกใจทุกคน
หลิวปังลุกขึ้นยืน ก้าวออกมาเดินไปหน้าโต๊ะแม่ทัพของเซี่ยงอวี่ ประสานมือกล่าวว่า "ขอถามท่านแม่ทัพใหญ่ หลิวปังมีความผิดอะไร?"
ต้องยอมรับว่าหลิวปังกล้าหาญเหนือคน ในเวลานี้ยังกล้าถามกลับเซี่ยงอวี่แบบนี้ ถ้าไม่มีความกล้าหาญและความกล้าพอจริงๆก็ไม่กล้าพูด!
"มีความผิดอะไร?" เซี่ยงอวี่หัวเราะเยาะเบาๆ กล่าวว่า "ก็ได้ ต่อไปนี้ก็มาพูดถึงความผิดของเจ้า! ทหารนับหมื่นต้องเสียเลือดเสียเนื้อ เพื่อล้มล้างฉินที่โหดร้าย เจ้ากลับเข้าไปในกวนจงแล้ววางแผนตั้งตนเป็นใหญ่ ถึงกับตั้งใจจะตั้งฉินอ๋องจื่ออิงเป็นอัครมหาเสนาบดี? ซื้อใจประชาชนใช่ไหม? จะตอบแทนทหารจากหกแคว้นที่สู้อย่างกล้าหาญได้อย่างไร?"
เซี่ยงอวี่ต่อว่าซักถามอย่างรุนแรง หลิวปังทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง อธิบายว่า "ท่านแม่ทัพใหญ่ หลิวปังไม่เคยคิดจะเป็นอ๋องแห่งกวนจง ยิ่งไม่เคยคิดจะตั้งจื่ออิงเป็นอัครมหาเสนาบดี ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพใหญ่เห็นเช่นนั้นได้อย่างไร? คิดว่าคงมีคนใส่ร้าย!"
"ใส่ร้าย? นี่คือคำพูดของเฉาอู๋ซาง อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายของเพ่ยกง! ไม่จริงหรือ?" เซี่ยงอวี่พูดออกไปทันที พูดจบก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม
ภายในกระโจมใหญ่เงียบสงัดลงทันที ฟานเจิงขมวดคิ้วค่อนข้างจนใจ ส่วนหยินซวี่ในใจขำ เซี่ยงอวี่เอ็งก็พูดตามสบายจริงๆ เรื่องแบบนี้จะพูดตามสบายได้หรือ? ถึงแม้เซี่ยงป๋อและตัวเองเคยไปป้าซ่างแล้ว หลิวปังก็รู้ถึงตัวสายลับนี้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม