หลิวปังมาถึง ทุกคนต่างใจกระตุก เมื่อเซี่ยงอวี่เข้ากระโจม ทุกคนรู้สึกถึงความกดดันและการยอมจำนน ส่วนการมาของหลิวปังกลับหมายถึงละครที่น่าตื่นเต้นกำลังจะเริ่มด้วยเสียงระฆัง สายตาของทุกคนต่างพร้อมเพรียงกันไปที่ประตู บางทีอาจอยากชมความสง่างามของหลิวเพ่ยกง
หยินซวี่รู้สึกหายใจหอบขึ้นมา ช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญอย่างงานเลี้ยงหงเหมินในที่สุดมาถึง งานเลี้ยงคืนนี้ถูกลิขิตผันผวน ในการโต้เถียงอย่างดุเดือดมีเงาดาบเงากระบี่มากมาย การจะผ่านเส้นทางเล็กๆ ที่เกือบจะกำหนดชีวิตนี้ไปอย่างปลอดภัยนั้น เต็มไปด้วยอุปสรรคอย่างแน่นอน
คืนนี้หลิวปังเดินเข้ามาอย่างสงบและออกไปอย่างปลอดภัยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หลิวปังและจางเหลียงต้องผ่านการทดสอบมากมาย แม่ทัพอินก็เช่นกันที่หัวใจตึงเครียด คืนที่น่าตื่นเต้นนี้ทรมานจิตใจของพวกเขาทุกคน
เมื่อเห็นม่านหน้าประตูถูกยกขึ้นเล็กน้อย หยินซวี่หายใจลึกๆ อย่างลับๆ ควบคุมลมหายใจ ข่มความตื่นเต้นในใจ ค่อยๆ ตั้งสติ วันนี้ห้ามเผยร่องรอยแม้แต่น้อย ห้ามใจเสียแล้วทำผิด ผิดก้าวเดียวก็ผิดทุกก้าว ผลที่ตามมาอาจคืองานที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่า ตกนรกไม่รู้จบ! หยินซวี่คิดในใจ: หลิวปัง จางเหลียง แล้วแต่พวกท่านแล้ว!
ทหารรักษาการณ์ยกม่านเปิด หลิวปังค่อยๆ ก้าวเข้ามา จางเหลียงตามหลังอย่างระมัดระวัง หลิวปังยิ้มดูสบายๆ ไร้กังวล ไม่มีความตื่นเต้นหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในจุดนี้แม่ทัพอินต้องยอมรับ หลิวปังเก่งในการแสร้งทำ แต่จิตใจก็ดีเยี่ยมจริงๆ ยิ้มเยาะ, ยิ้มมีดซ่อน, ซ่อนสังหาร นี่อาจเป็นลักษณะของหลิวปัง
ในเวลานี้รอยยิ้มของเขาย่อมเป็นความสงบที่แสร้งทำ ด้านหนึ่งเป็นบุคลิกแม่ทัพที่มีมาแต่กำเนิดของหลิวปัง, ออร่าที่มีอยู่ อีกด้านหนึ่งก็เป็นความจำเป็นในสถานการณ์จริง คืนนี้ไม่ยอมให้มีความประมาทแม้เพียงนิด สิ่งแรกที่ต้องทำคือใจที่แข็งแกร่งและมั่นคง และขณะเดียวกันยังต้องแสดงท่าทางที่ไม่มีสิ่งใดต้องละอายใจ ใจสงบด้วย