"คนเดียวรำดาบจะสนุกอะไร ต้องมีคู่ต่อสู้จึงจะดี!" พูดพลางเซี่ยงป๋อก็ชักดาบออกจากฝั่ง มุ่งตรงไปหาเซี่ยงจวง เสียงดาบปะทะกันดังขึ้น!
หยินซวี่มุมปากเผยรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น เซี่ยงป๋อคนนี้ทรยศคนในเพื่อช่วยคนนอกจริงๆ ก็ทุ่มเทเหลือเกิน หลิวปังและจางเหลียงก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน วางใจลงชั่วคราว จางเหลียงเงยหน้าขึ้นพอดีเห็นแววตาของแม่ทัพอินที่วาบผ่านไป จึงลุกออกจากกระโจม!
ในงานเลี้ยงบางครั้งก็มีคนออกไปธุระส่วนตัว ซึ่งเป็นเรื่องปกติมาก ไม่ต้องให้แม่ทัพอินเตือน เฉินผิงก็ตามออกไปด้วย ร่วมสนุก
การที่เซี่ยงป๋อลงมือ ทำให้หลายคนประหลาดใจ ฟานเจิงขมวดคิ้วมุ่น สงสัยในใจ: หรือว่าเซี่ยงป๋อเข้าข้างหลิวปัง? เป็นไปไม่ได้! ยังไงเขาก็เป็นลุงแท้ๆของอวี่เอ๋อร์! หลายคนคิดเช่นนั้น แรงจูงใจของเซี่ยงป๋อจึงกลายเป็นคลุมเครือไม่ชัดเจน
แต่ที่ทุกข์ใจที่สุดคือเซี่ยงจวง ผู้ได้รับคำสั่งจากฟานเจิงให้ใช้การร่ายรำดาบเป็นข้ออ้าง ฉวยโอกาสลอบสังหารหลิวปัง ไม่คิดว่าลุงแท้ๆของตัวเองจะมาขัดขวาง เห็นเซี่ยงป๋อโบกดาบปัดป้องอยู่ตลอด แขนทั้งสองเหมือนปีกนกกางป้องกันอยู่ข้างหน้าหลิวปัง ไม่ให้เหลือโอกาสแม้แต่น้อยสำหรับตน
แต่ถ้าเปรียบเทียบฝีมือดาบแล้ว เซี่ยงจวงเก่งกว่าเซี่ยงป๋อไม่รู้เท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส เซี่ยงจวงจะกล้าลงมืออย่างโหดเหี้ยมหรือ? คราวนี้เลยกลายเป็นการร่ายรำดาบเพื่อความบันเทิงจริงๆ!
ไม่นานนัก เฉินผิงก็กลับมา เข้าไปในกระโจมแล้วทำสัญญาณมืออย่างไม่เด่นชัด หยินซวี่เห็นแล้วก็ค่อยๆวางใจลง นี่คือสัญญาณลับที่พวกเขาตกลงกัน