วันที่ยี่สิบหก เดือนสอง ปีแรกแห่งเยว่อ๋อง เรือพระที่นั่งของอี้ตี้จมลง แผ่นดินล้วนตกตะลึง
เนื่องจากจุดเกิดเหตุอยู่ในเขตเก้า เจียง ดังนั้น เก้า เจียงอ๋อง อิงปู้ จึงได้รับข่าวเป็นคนแรก
“เรือของอี้ตี้จม?” เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้อง อูเฉิง อิงปู้ก็ประหลาดใจยิ่ง อูเฉิงเป็นคนสนิทคนสำคัญของอิงปู้ ครั้งนี้ภารกิจสะกดรอยตามและลอบสังหารอี้ตี้ก็มอบหมายให้เขาดำเนินการ
อูเฉิงทูลตอบว่า “ใช่แล้ว มหาอ๋อง ข้าพเจ้าเห็นกับตา จมลงกลางแม่น้ำ”
อิงปู้ทำหน้าขรึมถามว่า “สาเหตุที่เรือจมล่ะ? สืบให้ชัดหรือยัง? กลางแม่น้ำนั้นไม่มีโขดหินอะไร เหตุใดจึงจมลงได้โดยไม่มีสาเหตุ?” อูเฉิงกล่าวว่า “มหาอ๋อง ขณะนั้นมีหมอกบนแม่น้ำ มีเรือลำหนึ่งแล่นเร็วเกินไป ชนกับเรือพระที่นั่งของอี้ตี้ ทำให้น้ำเข้าเรือ ความเร็วที่จมลงนั้นเร็วมากจริงๆ จนคนอื่นๆ ตามไม่ทันจะช่วยเหลือ” “โอ?” ได้ยินดังนั้น อิงปู้ถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าคิดว่ามีปัญหา?” อูเฉิงทูลตอบว่า “มหาอ๋อง ไม่ถึงกับมีปัญหา เพียงแต่แปลกที่เรือพระที่นั่งของอี้ตี้ใหญ่โต ลอยตัวได้ดี ตามหลักแล้วถึงน้ำเข้าก็ไม่น่าจมเร็วขนาดนั้น ความเร็วที่จมลงในตอนนั้นเร็วเกินไปจริงๆ…” หลังจากหยุดเล็กน้อย อูเฉิงก็เสริมว่า “เว้นแต่ตัวเรือจะมีรอยแตกขนาดใหญ่ ซึ่งอาจเกิดจากการชน หรืออาจเกิดจากฝีมือมนุษย์ ……………” “ฝีมือมนุษย์?” ได้ยินสองคำนี้ อิงปู้แสดงสีหน้าตกใจสงสัย แล้วถามทันทีว่า “อาจตรวจสอบยืนยันได้หรือ?”
อูเฉิงส่ายหน้าว่า “ไม่ได้แล้ว ที่นั่นน้ำไหลเชี่ยว ทุกอย่างถูกพัดลงสู่ก้นแม่น้ำ สูญสิ้น” อิงปู้ถามอย่างสงสัยว่า “นั่นหมายความว่าไม่พบศพของอี้ตี้ด้วย? จะสรุปว่าเสียชีวิตไม่ได้?” อูเฉิงกล่าวว่า “แม่น้ำใหญ่โตขนาดนั้น ตกลงไปแล้วไม่ได้รับการช่วยเหลือทัน ก็ต้องตายแน่ เพียงแต่แม่น้ำกว้างและเชี่ยว การจะกู้ค้นหาได้นั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว”
อิงปู้หัวเราะเย็นว่า “ถ้าอี้ผิงไม่ได้อยู่บนเรือลำนั้นล่ะ?”
“เป็นไปไม่ได้” ขณะที่อูเฉิงจะโต้แย้ง ก็พลันนึกถึงช่วงครึ่งคืนที่ขาดการเฝ้าติดตาม จึงกล่าวว่า “มหาอ๋อง เมื่อวานอี้ตี้เปลี่ยนเวลาทอดสมอ และเนื่องจากอิทธิพลของลมฟ้าอากาศ จึงมีช่วงครึ่งคืนที่การเฝ้าติดตามขาดหาย…”