ต้นฤดูใบไม้ผลิ ภายในแคว้นจิ่วเจียง กองคาราวานขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนผ่าน มีบริวารและยามรักษาการณ์มากมายทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เกวียนบรรทุกสินค้าและผู้คนเคลื่อนไปอย่างช้าๆ ตรงกลางมีเกวียนหรูหราคันหนึ่งซึ่งมีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ อายุสิบห้าสิบหก แต่ดูเหมือนเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย เรียกว่าผู้ใหญ่วัยรุ่นก็ได้ แต่กลับดูแก่แดด เพราะอารมณ์ของเด็กหนุ่มหดหู่มาก
จากความหรูหราของเกวียนและเครื่องแต่งกายอันมีค่าของเด็กหนุ่ม สามารถยืนยันได้ว่าฐานะของเขาไม่ธรรมดา จากตำแหน่งของเกวียนก็สามารถฟันธงได้ว่าเด็กหนุ่มนี้มีสถานะพิเศษที่ไม่ธรรมดา ใช่แล้ว เด็กหนุ่มคนนี้คืออี้ตี้สยงซิน อดีตฉู่หวยอ๋องรุ่นที่สอง ปัจจุบันถูกเซี่ยงอวี่ยกย่องเป็นอี้ตี้ ในนามเป็นผู้มีเกียรติสูงสุดในใต้หล้า
สยงซินเคยเป็นฉู่อ๋องในอดีต ส่วนปัจจุบันนี้ เซี่ยงอวี่ป้าอ๋องแห่งซีฉู่, เยว่อ๋องหยินซวี่, จิ่วเจียงอ๋องอิงปู้, เหิงซานอ๋องอู๋รุ่ย, หลินเจียงอ๋องก้งอ๋าว, ฮั่นอ๋องหลิวปัง ล้วนเป็นอดีตขุนพลของฉู่ ดังนั้นฐานะของอี้ตี้จึงสูงกว่าในอดีตพอสมควร เทียบได้กับโจวเทียนจื่อในอดีต
แต่สภาพความเป็นจริงกลับแย่กว่าโจวเทียนจื่อไม่รู้เท่าไร เดิมทีได้นำเผิงเฉิงที่มีทรัพย์สมบูรณ์ประชาชนมั่งคั่ง เจริญรุ่งเรือง ต่อให้เป็นอี้ตี้เพียงในนาม ชีวิตสุขสบายก็ไม่เลว แต่เซี่ยงอวี่เลือกที่ดินของตนที่ซีฉู่ เผิงเฉิงในฐานะเมืองศูนย์กลางที่เจริญรุ่งเรืองและสำคัญที่สุดของภูมิภาคก็กลายเป็นเมืองหลวงของซีฉู่กั๋วโดยธรรมชาติ เพื่อเปิดทางให้เซี่ยงอวี่ การย้ายเมืองหลวงของอี้ตี้จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่สถานที่ที่จะต้องย้ายไปนี้ไม่ดีเอาซะเลย ปังโจวอยู่แถวเทือกเขาไป่เยว่ เป็นเมืองเล็กๆ ในชนบทแถบชายแดนของฉู่ในอดีต ไม่เห็นไม่เป็นทุกข์ น่าจะเป็นความหมายของเซี่ยงอวี่ อี้ตี้ผู้มีเกียรติจำต้องย้ายไปโดยถูกบังคับ เมื่อเทียบกับอดีตโจวเทียนจื่อที่ยังมีลั่วอี้เป็นราชธานีหลายร้อยลี้ ป่าดงดอยของปังโจวก็ช่างกระจอกจริงๆ สยงซินผู้น่าสงสารที่สุด
บนเกวียนนอกจากสยงซินแล้ว ยังมีชายวัยกลางคนอายุสี่สิบห้าสิบคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย พกดาบดาบวิเศษติดตัว