ซ่งอี้ผู้ทรยศถูกประหาร เซี่ยงอวี่ควบคุมกองทัพได้สำเร็จ ฉู่หวยอ๋องจำใจออกพระราชโองการแต่งตั้งเซี่ยงอวี่เป็นแม่ทัพใหญ่ นำกองทัพฉู่ไปช่วยรัฐจ้าว
เซี่ยงจวงกลับจากเผิงเฉิง นำข่าวดีทั้งหมดมา ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าเผยความตื่นเต้น ในที่สุดก็ผ่านพายุฝนมาเจอแสงจันทร์ เซี่ยงอวี่สดชื่นกระปรี้กระเปร่า กลายเป็นผู้บัญชาการกองทัพโดยชอบธรรม สามารถนำทัพออกศึกได้อย่างถูกต้อง ในที่สุดก็มีโอกาสล้างแค้นให้อาของตน เขากำพระราชโองการที่มีตราประทับของฉู่หวยอ๋องแน่น มือสั่นน้อยๆ
"ตงไหล เก่งมาก ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เจ้าที่ไหวตัวทัน! คงไม่ราบรื่นขนาดนี้" เซี่ยงอวี่ตบไหล่หยินซวี่ ขอบคุณจากใจ ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ถ้าไม่ใช่หยินซวี่ไหวตัวทันคว้าตว้านสุ่ย ต่อสู้และแทงผิงอู่บาดเจ็บ ใครจะเข้าใกล้ตัวซ่งอี้ได้? ไม่ต้องพูดถึงการจับกุมและสังหาร ผลที่ตามมาจะเป็นยังไงก็ไม่รู้!
หยินซวี่ยิ้มแล้วพูด "ก็ซ่งอี้สมควรตาย ถ้าเขาไม่คิดจะใส่ร้ายข้า แล้วประมาทนำตว้านสุ่ยเข้ามาในกระโจม ก็คงไม่มีโอกาส"
อิงปู้หัวเราะอย่างร่าเริง "ถึงซ่งอี้จะให้โอกาส ก็ต้องคว้าให้ได้ ตอนนั้นพวกเราหลายคนยังไม่ทันตั้งตัว ถ้าไม่ใช่เจ้าที่ไหวตัวทันและเตือนทันท่วงที ก็คงพลาดเหมือนกัน"
หยูจื่อชีพูด "ในสถานการณ์ตอนนั้น มีแต่ตงไหลเท่านั้นที่เข้าใกล้ดาบวิเศษได้อย่างเป็นธรรมชาติและเปิดเผย แล้วจึงโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว คนอื่นถ้าขยับผิดนิด ก็คงถูกจับได้"
ทุกคนหัวเราะกัน เรื่องมีปัจจัยบังเอิญและบังเอิญมากมาย คนที่เหมาะสมลงมือในเวลาที่เหมาะสม เรื่องก็สำเร็จ
จงหลีเม่ยถามยิ้มๆ "ว่าแต่ ตว้านสุ่ยด้ามนี้มีอะไรพิเศษ? เป็นของเหมิงเถียนหรือเปล่า?"
เรื่องนี้มีคนสงสัยไม่น้อย อยากถามก็อายที่จะเอ่ยปาก จงหลีเม่ยสนิทกับหยินซวี่พอสมควร คิดครั้งแล้วครั้งเล่าจึงเสี่ยงถาม