หุบเขาฮูหลู อยู่ห่างจากเมืองจูลู่ไปทางใต้ยี่สิบลี้ ได้ชื่อเพราะหุบเขามีรูปคล้ายฟักทอง เชื่อมต่อเหนือกับใต้ ที่ตั้งสำคัญ มีกองทัพฉินกว่าหมื่นนายประจำอยู่ที่ปากหุบเขา
ในความมืดค่ำ ใต้แสงดาวจางๆ โขดเขาต่ำๆ เห็นชัดเป็นรูปร่าง เหมือนสิงโตหมอบหลับอยู่บนพื้น
เชิงเขามีแสงไฟกระพริบเป็นระยะ นั่นคือคบเพลิงในค่ายทหารของกองทัพฉินที่พลิ้วไปตามลม บางครั้งมีทหารยามเดินผ่านเป็นแถว เปลวไฟสลัวๆ มองเห็นไม่ชัด
คืนเดือนธันวาคมในเหอเป่ย ลมหนาวพัดหวีดหวิวมาจากทางเหนือ เล็ดลอดผ่านปกเสื้อและปลายแขนเสื้อเข้าสู่ร่างกาย หนาวเย็นเป็นพิเศษ มือที่ถืออาวุธก็เย็นเฉียบ นิ้วมือแดงก่ำด้วยความหนาวเย็น ถึงกระนั้น ทหารฉู่หนึ่งหมื่นนายก็ไม่มีคำบ่น เชื่อฟังคำสั่งหมอบราบซ่อนตัวอย่างว่าง่าย
หยินซวี่ถือตว้านสุ่ย ความเย็นเมื่อสัมผัสทำให้เขาตื่นตัวเป็นพิเศษ ดวงตามองไปที่เนินเขาเตี้ยๆ ที่ทอดยาวไกล สายตากระพริบ มองไปทางซ้ายและขวาเป็นระยะๆ ราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง และในดวงตาก็แสดงออกถึงความคาดหวังและความปรารถนา
ซูอานขยับเข้ามาใกล้ ถามเบาๆ ว่า “ท่านแม่ทัพ ทางพี่จวิ้นไม่มีปัญหาใช่ไหม? ไม่รู้ว่าเตรียมการเสร็จหรือยัง”
ซูอานอายุพอๆ กับผูจวิ้น แต่ระยะเวลาที่ติดตามหยินซวี่นั้นต่างกันมาก ส่วนประสบการณ์ก็ไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นในยามปกติ ซูอานจึงเคารพผูจวิ้นมาก เรียกพี่จวิ้นตลอดเวลา สนิทสนมดั่งพี่น้อง
มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นร่องรอยของผูจวิ้น หากนับจำนวนทหารฉู่อย่างละเอียดก็จะพบอย่างน่าประหลาดใจว่าทหารฉู่ขาดไปสองพันนาย
หวนฉู่ก็อยู่ใกล้ๆ เขามีคำถามเดียวกันว่า “ผูจวิ้นจะสำเร็จไหม? ปลอดภัยแน่หรือ”