“ลวี่หลัว? ชื่อเพราะจัง!”
แสงตะวันยามเย็นส่องผ่านหน้าต่าง ทั่วทั้งห้องเป็นสีทอง หยินซวี่ยกมือบังตา ยิ้มชมเชย
หญิงสาวตรงหน้านุ่งอาภรณ์สีเขียวอ่อนละมุน พลิ้วไหวเบาๆ ยืนอยู่กลางแสงสุดท้ายของตะวันยามเย็นที่หน้าประตู แสดงออกถึงความงามที่แตกต่าง หยินซวี่อดมองตะลึงไม่ได้
ลวี่หลัวดูจะเก้อเขินเล็กน้อย กระแอมเบาๆ เป็นการเตือน หยินซวี่จึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา พูดด้วยความขอโทษว่า “คุณหนูลวี่หลัว บุญคุณที่ช่วยชีวิต หามีสิ่งใดตอบแทนไม่!”
ลวี่หลัวส่ายหน้าเบาๆ พูดว่า “ข้าก็แค่บังเอิญผ่านไปที่นั่น เหตุใดท่านถึงถูกศรตกสู่ลำธารชิงซีเล่า?”
ลำธารชิงซี? หยินซวี่รู้สึกตื่นเต้นประหลาดๆ การมาเขาคว่จีคราวนี้มีจุดประสงค์เพื่อมาหาท่านจูผู้ชำนาญการหลอมดาบที่หุบเขาชิงซีแท้ๆ แต่กลับเจออุปสรรคใหญ่โตขนาดนี้ นับว่าเดินทางผิดมาเจอที่ถูกแล้ว พูดยิ้มๆ ว่า “ถูกศัตรูผลักตกเหว กลางคันตกเหว คิดว่าต้องตายแน่ โชคดีที่ได้พบคุณหนู มิเช่นนั้น...ฮ่าๆ!” ลวี่หลัวส่ายหน้าพูด “แค่ยกมือไม่ต้องกังวล ตื่นแล้วก็กินยาเถิด!” พูดพลางวางยาต้มในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง หันไปมอง เห็นว่าร่างกายหยินซวี่ยังอ่อนแอ ขยับไม่สะดวก จึงได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ใช้ช้อนคนยาต้ม
หยินซวี่มองดูนิ้วท่าดอกกล้วยไม้ของลวี่หลัวที่ยกขึ้น เป่าลมเย็นๆ ไล่ยาต้ม มีสมาธิจดจ่อ สงบและอ่อนหวาน นางจะป้อนยาให้เรากินรึ? หยินซวี่ลงความเห็นเช่นนั้นทันที
สาวสวยป้อนยา เกียรติเช่นนี้เหมือนจะเป็นครั้งแรก คิดว่าวันที่ตัวเองสลบไสลพวกนี้ก็คงเป็นแบบนี้สินะ? คิดถึงตรงนี้ จู่ๆ หยินซวี่ก็มีความสุขที่บรรยายไม่ถูก หลอดคอกลืนน้ำลายไม่หยุด
ขณะนั้นเอง ลวี่หลัวหันมา พูดว่า “เสร็จแล้ว กินยาได้แล้ว มา!”
คำพูดเรียบง่าย เหมือนการปลอบเด็ก แค่ขาดรอยยิ้มหวานน่ารักนิดหน่อย
หยินซวี่มองช้อนไม้ที่ส่งมาถึงริมฝีปาก กลับตัวหน้าแดงขึ้น บรรยากาศค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย
ลวี่หลัวขมวดคิ้วเล็กน้อยถาม “ว่าอย่างไร? ถ้าแขนท่านขยับได้ ข้าก็ไม่ป้อนท่านแล้ว”