ตอนเที่ยงวัน รถม้าคันหนึ่งค่อยๆมุ่งหน้าไปยังเมืองซานอิน ด้านหน้ารถและด้านหลังมีคนรับใช้และบริวารหลายคน ดูเหมือนเป็นตระกูลใหญ่
บางครั้งสายลมอ่อนพัดม่านรถขึ้น สามารถมองเห็นภายในรถมีหญิงงามสองคนผู้งดงามดั่งดอกไม้และหยก
“เป็นอย่างไรบ้าง อวี้เจี๋ยเจี๋ย ที่ริมทะเลสาบเผิงหลี่เจ๋อเดินไปรอบๆ นึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง?”
ผู้พูดเป็นสาววัยสิบห้าหรือสิบหก หน้าตางดงามอ่อนหวาน โดยเฉพาะดวงตาที่เข้าใจโลกและมองเห็นฟ้านั้นลึกซึ้งและน่าดึงดูด
ข้างๆเป็นหญิงที่มีหน้าตาดีกว่าอีกขั้น อ่อนโยนแต่ไม่ขาดความสง่างาม กำลังเหม่อลอยอยู่ เมื่อได้ยินสาวน้อยถาม จึงสะดุ้งตื่นแล้วพูดว่า “โอ้ มีความรู้สึกคุ้นเคยบ้าง แต่ความทรงจำยังแตกสลายมาก ไม่สามารถนึกออกทั้งหมด”
หญิงสองคนนี้คือหลี่อวี้เหนียงและสวี่ฟู่ ตอนนั้นสวี่ฟู่หาทางช่วยหลี่อวี้เหนียงออกมาจากพระราชวังเว่ยในต้าเหลียง รู้ว่าฝ่าบาทและเว่ยอ๋องเป้าอาจสงสัยตระกูลสวี่ ดังนั้นสวี่ฟู่จึงไม่กลับบ้าน แต่พาหลี่อวี้เหนียงตรงลงใต้ไปเจียงตง
เหตุผลหนึ่งคือกลับมายังถิ่นเก่า ให้หลี่อวี้เหนียงได้เห็นสิ่งรอบตัวของบ้านเกิด อาจจะนึกอะไรออก ฟื้นความทรงจำได้ และในขณะเดียวกันก็หลบหนีอำนาจของแคว้นเว่ยด้วย อีกเหตุผลหนึ่งคือมาเพื่อพบเยว่อ๋องหยินซวี่ สวี่ฟู่มั่นใจว่าฮูหยิน“ป๋อจี”และหยินซวี่ต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง เมื่อรู้ว่าหยินซวี่ได้รับตำแหน่งและชื่อเสียงแล้วก็มุ่งใต้มาตลอดทาง
เพราะพวกนางออกเดินทางจากบริเวณต้าเหลียงและหงโกว จึงมาก่อนหยินซวี่ เมื่อถึงเจียงตง หยินซวี่ยังอยู่ระหว่างทาง ดังนั้นทั้งสองคนจึงลงไปเดินเล่นที่ริมทะเลสาบเผิงหลี่เจ๋อสักรอบ แล้วจึงเลี้ยวมาที่เมืองซานอิน
สวี่ฟู่กล่าว “ฝ่าบาทช่วยอวี้เจี๋ยเจี๋ยที่ริมทะเลสาบเผิงหลี่เจ๋อ ดังนั้นมาที่นี่ถูกต้องแน่นอน ค่อยๆทำไม่ต้องรีบ เดี๋ยวเจ้าก็จะค่อยๆนึกออกทีละน้อย เพียงแต่ฟานอี้เป็นพื้นที่ใหญ่ ไม่อาจระบุได้ว่าบ้านเกิดของอวี้เจี๋ยเจี๋ยอยู่ที่ไหน ดูท่าเรื่องนี้คงต้องสอบถามจากเยว่อ๋องหยินซวี่หลังจากเข้าเมืองแล้ว”
ตลอดทางนี้ เพื่อไม่ให้เปิดเผยตัวตน สวี่ฟู่จึงไม่เรียกป๋อจีอีก เปลี่ยนเป็นเรียกอวี้,