ลวี่หลัวที่อยู่ไกลออกไปได้ยินพ่อถาม...ใบหน้าสวยเริ่มแดงเล็กน้อย ตำนานเทพดาบมีจริง แต่ก็เป็นแค่ตำนาน คำอวยพรสุดท้ายของหญิงคนหนึ่งเมื่อหลายร้อยปีก่อน จะเป็นจริงได้จริงหรือ?
ถึงแม้จะถือดาบเฉิงหยิง ลวี่หลัวก็ยังไม่เชื่อ หลายร้อยปีมา เฉิงหยิงกับตว้านสุ่ยอยู่ด้วยกันมา ทำไมไม่เห็นเจ้าของดาบทั้งสองเป็นคู่กัน? คงชาตินี้ไม่มีโอกาสเห็น “ตว้านสุ่ย” เลย ตั้งแต่แรกก็ไม่เคยคิด
แต่วันนั้นที่แม่น้ำเชิงเขา นางแทบไม่เชื่อสายตา ช่วยชายหนุ่มที่บาดเจ็บขึ้นมา สิ่งที่เขาพกคือ “ตว้านสุ่ย” ในตำนาน ยามนี้นางรู้สึกว่าฟ้าล้อเล่น ตำนานเทพดาบนั้นจริงหรือ?
คนโบราณมีความยำเกรงต่อพรหมลิขิต การที่หยินซวี่บาดเจ็บสาหัสตกผาแล้วลวี่หลัวบังเอิญพบเจอ นี่ก็เป็นความบังเอิญและวาสนาอยู่แล้ว ยิ่งพิเศษไปกว่านั้น หยินซวี่ยังเป็นผู้ครอบครองดาบ "ต้วนสุ่ย" ส่วนตนเองเป็นเจ้าของ "เฉิงหยิง" ดูเหมือนฟ้าดินจงใจให้พวกเขาได้พบกัน หรือว่านี่จะเป็นดังที่หลินเฟิงอวยพร ที่จะได้ครองคู่สมรสที่สมบูรณ์?
หยินซวี่รูปงามสง่า บัดนี้ได้ยินว่าในด้านการงานก็ประสบความสำเร็จไม่น้อย เป็นองครักษ์เยว่อ๋อง...ไม่เพียงเท่านั้น ลวี่หลัวและบิดาต่างก็ดูออกว่า "ซวี่ตง" คนนี้ไม่ธรรมดา เป็นไปได้สูงว่าเขาเป็นคนสนิทของเยว่อ๋องหยินซวี่ มีสถานะและความสามารถที่ไม่ธรรมดา อย่างน้อยในสายตาของบิดา คนคนนี้อาจเป็นคู่ครองที่เหมาะสมของนาง บางครั้งวาสนาก็มาโดยไม่คาดฝัน มาอย่างกะทันหัน
แต่ลวี่หลัวเองจะไม่ใจร้อนไปถามถึงที่มาที่ไปของ "ซวี่ตง"? นิสัยใจคอเป็นอย่างไร? สิ่งสำคัญที่สุดคือความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย! แต่เพราะตำนานของเฉิงหยิงและต้วนสุ่ย จิตใจของลวี่หลัวได้รับผลกระทบแล้ว ดังนั้นเวลาอยู่ต่อหน้าหยินซวี่จึงยากที่จะรักษาใจให้สงบ โดยเฉพาะเมื่อสบสายตาอันร้อนแรงของหยินซวี่ ถึงกับรู้สึกเขินอายและเก้อเขิน เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ให้มากที่สุด ลวี่หลัวจงใจแสดงท่าทีเย็นชาต่อหน้าหยินซวี่
ตอนนี้พ่อกำลังคุยกับเขา ตนเองยืนเงียบๆ ฟังอยู่ข้างๆ พลางสังเกตปฏิกิริยาของหยินซวี่ไปด้วย เขารู้จักตำนานนี้ไหม? แล้วเขามีท่าทีอย่างไรกับเรื่องนี้?