สถานการณ์วุ่นวายที่หงเหมินในที่สุดก็สงบลงเป็นปกติ ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตน กลับไปยังตำแหน่งของตน เซี่ยงจวง หลงจู จงหลีเม่ย ฮวนฉู่กับพวกกลับมาเป็นกลุ่มแรก นำข่าวว่าจื่ออิงถูกสังหารมาด้วย ปฏิบัติการช่วยเหลือเหล่าผู้ภักดีเก่าแคว้นฉินประกาศความล้มเหลว!
การตายของจื่ออิงทำให้ทุกคนตกตะลึง แต่เซี่ยงอวี่กลับมีท่าทีนิ่งเฉย ส่วนฟานเจิงผู้เป็นเสมือนบิดาไม่ใส่ใจเลย สิ่งเดียวที่เขากังวลคือหลิวปังเพียงคนเดียว! ตั้งแต่วินาทีแรกที่ไฟลุกโชน เขาก็สั่งคนไปตามหาที่อยู่ของหลิวปังทันที
แต่แล้วหลงจูกับเซี่ยงจวงก็ละเลยหน้าที่ของตนทีละคน ทำให้ไม่ทราบที่อยู่ของหลิวปัง พึ่งจะวางความหวังทั้งหมดไว้กับเฉินผิงได้ไม่นาน เฉินผิงก็กลับมาพร้อมกับข่าวร้าย!
พลัดหลงกัน หลิวปังไร้ร่องรอย!
คำตอบของเฉินผิงทำให้ฟานเจิงโกรธจัด เขามองเฉินผิง เซี่ยงจวง และหลงจูที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา แต่ก็ไม่สามารถตำหนิได้! ถึงแม้คนสามคนจะไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเขาและเกิดความผิดพลาดร้ายแรงเช่นนี้ แต่ตามหลักแล้วก็เป็นความบกพร่องในหน้าที่!
แต่สถานการณ์เมื่อครู่ก็คับขัน หากหลงจูพวกเขาไม่รีบไป จื่ออิงอาจถูกกบฏที่เหลือของรัฐฉินช่วยไปแล้ว ซึ่งก็ถือเป็นผลงานสำคัญ หลงจูได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยเหตุนี้ ส่วนเซี่ยงจวงเป็นลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยงอวี่ มีสถานะพิเศษ จึงควรลงโทษเบา และแน่นอนว่าไม่สามารถลงโทษเฉินผิงโดยลำเอียงได้! ที่จริงทั้งหมดนี้อยู่ในแผนการของเฉินผิงแล้ว การกล้าปล่อยให้หลิวปังหนีไป ย่อมมีแผนการสำเร็จแล้วในอก!
ฟานเจิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เร็วเข้า ตามหาข้าให้เจอ ต้องเอาหลิวปังกลับมาให้ได้!”