ข้อความเต็มไม่มีโฆษณา บทที่ 206 หลิวปังอยู่ไหน?
ฝ่ายหลงจูรีบร้อนวิ่งไปขัดขวางจื่ออิง มอบภารกิจสอดแนมหลิวปังเพ่ยกงทั้งหมดให้เฉินผิง! เซี่ยงจวงรับคำสั่งมาตามหาหลิวปัง แต่ต้องหยุดเพราะพบว่าคนฉินโจมตี ตอนนี้ข้างกายหลิวปังเหลือเพียงเฉินผิงผู้อ่อนแอ! และท่านเฉินผิงยังตั้งใจจะปล่อยหลิวปังไป โอกาสหนีที่ไม่เคยมีมาก่อนมาถึงแล้ว
แต่ในขณะที่ยังไม่แน่ใจในความคิดของเฉินผิง หลิวปังยังไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ฟานไคว่เกลี้ยกล่อมเขารีบออกไป แต่เขาได้ยินหลิวปังพูดว่า “ออกมาด้วยข้ออ้างเข้าห้องน้ำ ยังไม่บอกลาก็จากไปอย่างนี้ คงไม่ดีกระมัง!” ที่จริงหลิวปังกังวลว่าเซี่ยงอวี่หรือเฉินผิงจะแอบจับตาดูเขา จึงระมัดระวังตัว
ฟานไคว่เริ่มไม่พอใจ พูดว่า “เพ่ยกงเอ๋ย! ขณะนี้สถานการณ์คับขันยิ่ง ผู้ที่จะทำการใหญ่ไม่ยึดติดรายละเอียดเล็กน้อย ผู้ที่ยึดมั่นพิธีใหญ่ไม่ถูกจำกัดด้วยเรื่องเล็ก ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เขาเป็นมีดเขียงเราเป็นปลา เห็นเซี่ยงอวี่ โดยเฉพาะฟานเจิงไม่อาจยอมรับได้เลยเพ่ยกงท่าน หากไม่รีบออกไป เกรงว่าจะมีภัยถึงชีวิต! หลงจูไปแล้ว เหลือเพียงคนคนเดียวที่ไม่ต้องกังวล เวลานี้ไม่ไป แล้วจะรอเวลาใด?”
จางเหลียงมองดูฟานไคว่ แล้วถามเสียงเบา “เจ้าจะทำอะไร?”
ฟานไคว่จ้องมองเงาหลังของเฉินผิง ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย ทำสัญญาณมือ!
เห็นได้ชัดว่าฝานไคว่ตั้งใจจะฆ่าแล้ว จางเหลียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าฆ่าเฉินผิงตอนนี้หรือทำให้เขาบาดเจ็บ มันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองเสียมากกว่า! แม้วันนี้จะหนีไปได้ชั่วครู่ แต่หลบวันแรกก็หลบวันที่สิบห้าไม่พ้น สุดท้ายก็ยังต้องเผชิญกับคำถามและข้อกล่าวหาของเซี่ยงอวี่อยู่ดี!