เดือนสิบเอ็ด ซินอาน หนาวเหน็บ
กองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองเพราะมีข้าวจากอ่าวชาง เสบียงจากเว่ยและเจ้า ตลอดจนสิ่งของมากมายที่ยึดได้หลังจางหานยอมจำนน มีกินมีดื่ม อิ่มหนำอบอุ่น ใช้ชีวิตสบายเป็นพิเศษ
ทหารฉินที่ยอมจำนนสองหมื่นคนของจางหานไม่เหมือนกัน ทหารยอมจำนนไม่มีสิทธิ์ ได้รับการปฏิบัติแย่ยิ่งนัก
เสื้อผ้าบางๆห่มกาย ไม่อาจต้านลมหนาวเย็นยะเยือกได้ หากไม่ได้เติบโตในแคว้นฉินซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ คุ้นเคยอากาศหนาว คงทนไม่ไหว
ถึงอย่างนั้น ทหารฉินที่ป่วยด้วยความหนาวก็ไม่น้อย ถูกกองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองดูถูกยิ่งกว่าหมูหมา จึงไม่ได้รับการรักษาใดๆ ผู้ตายก็ไม่น้อย ภาษิตว่า กระต่ายตายสุนัขจิ้งจอกเศร้า สิ่งมีชีวิตต่างเศร้าโศกต่อพวกเดียวกัน ทหารฉินที่เหลือเริ่มยิ่งหมดหวัง
ในแต่ละวัน มีเศษอาหารเหลือเล็กน้อยก็ถือเป็นความโชคดีใหญ่หลวงแล้ว ทหารฉินแทบไม่มีข้าวกิน อดอยากหนาวเหน็บ ชีวิตช่างแสนเศร้า
จางหานเห็นดังนั้นทนดูไม่ได้ หัวใจเหมือนถูกบีบเค้น เคยไปหาเซี่ยงอวี่ร้องทุกข์ แต่เซี่ยงอวี่ไม่สนใจ อดีตซ่างเจี้ยงแห่งแคว้นฉินไร้ซึ่งความทะเยอทะยานในอดีต คอยอ้อนวอนกลับถูกปฏิเสธไม่ยอมรับ ความหดหู่และเศร้าใจก็ต้องเก็บไว้ในใจ ยามดึกที่ไร้ผู้คน ค่อยเศร้าโศกเงียบๆ
ชะตากรรมทหารฉินเป็นเช่นนี้ตลอด ไม่ได้รับการปรับปรุงใดๆ ทหารบางคนเริ่มบ่น ถ้ารู้แต่แรก จะไม่ตามซ่างเจี้ยงยอมจำนนเด็ดขาด ดีกว่าตายอย่างอดอยาก สู้สู้ตายอย่างองอาจที่ริมแม่น้ำจาง
ทหารของฉินกั๋วแต่กำเนิดล้วนเป็นลูกผู้ชายที่องอาจเด็ดเดี่ยว บัดนี้ต้องทนอัปยศเช่นนี้ จะมีสักกี่คนที่ยอมอดทนได้ ถึงแม้อาวุธจะถูกปลดหมด ไม่มีอาวุธในมือ แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะสู้ด้วยมือเปล่า เกิดการปะทะกันระหว่างทหารที่ยอมจำนนของฉินกับทหารของกองทัพพันธมิตรเป็นระยะๆ และมีแนวโน้มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ