“ใช้กลอุบายเดิมอีก จะทำอะไรข้าได้” มองดูควันดำหนาทึบ ไฟลุกโชน รองแม่ทัพหลี่ดูแคลนมาก
บนเนินเขา ผูจวิ้นมองดูไฟที่โหมกระหน่ำในหุบเขา คิดในใจ: ใช้กลอุบายเดิมจริงๆ ช่างดีใจไปก่อนเถอะ ข้างหน้ามีอะไรเจอแน่ พูดจบก็พาน้องสองคนค่อยๆหนีไป
“คนวางไฟอยู่บนเขา ไปค้นหาเร็ว” รองแม่ทัพหลี่สั่งคนดังๆ พร้อมกับสั่งคนควบคุมไฟ ในแสงไฟ เขารู้สึกโชคดีมาก ที่ตนรอบคอบ มิเช่นนั้นผลเสียคงไม่คาดคิด
ในเวลาเดียวกัน รองแม่ทัพหลี่ก็ตื่นเต้นมาก คิดว่าโจรจะหลบเข้าป่า ตนต้องค่อยๆค้นหา ใครจะรู้ว่าพวกโจรนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กลับโจมตีเอง เพียงแต่กลอุบายของพวกมันธรรมดามาก หวังจะเผาตนให้ตาย?...
อย่าหวัง!
เช่นนี้แล้ว อย่างน้อยก็แน่ใจได้ว่ากิจกรรมของโจรอยู่ในแถบชิงสือโกว โชคดีเหลือเกิน ขอแค่ค้นหาที่ซ่อนของโจรให้เร็ว ด้วยกำลังของตน รบเร็วชนะเร็ว ไม่ใช่ปัญหา อย่างนั้น ผลงานชิ้นแรกในการปราบโจรครั้งนี้หนีไม่พ้นแน่ ส่วนความผิดพลาดเล็กน้อยที่เม่าหลินก่อนหน้านี้ ก็กลายเป็นเรื่องไม่สำคัญเลย
คิดถึงตรงนี้ รองแม่ทัพหลี่ก็แอบดีใจในใจ
ทุ่งต้นกกยาวประมาณหนึ่งลี้ถูกจุดไฟ ไฟลุกไหม้นานเกือบหนึ่งชั่วยาม เหยียบเถ้าดำที่ยังมีไฟคุอยู่เดินไปข้างหน้า ทหารหลายคนยังใจไม่หาย ใช้เวลานาน ถึงเวลาเย็นแล้ว ถึงเวลาตั้งค่ายพัก
ทหารฉินเข้ามาถาม “ท่านแม่ทัพ ถึงเวลาเข้าค่ายพักแล้ว”
รองแม่ทัพหลี่พยักหน้า แล้วพูดว่า “อืม เลือกสถานที่ที่เหมาะสมหน่อย”
“รับทราบ!” ทหารคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “ท่านแม่ทัพ เมื่อกี้พวกศัตรูเพิ่งใช้เพลิงโจมตี ตกกลางคืนพวกมันจะเล่นกลเดิมอีกหรือไม่?”
“คือ...” รองแม่ทัพหลี่ลังเลเล็กน้อย คิดในใจ: ไม่พูดก็ไม่รู้สินะ เป็นไปได้จริงๆ! แล้วจึงสั่งว่า “พูดถูก คืนนี้ต้องระวังป้องกันให้ดี”
ทหารตอบ “เมื่อครู่ลูกน้องได้ถามไกด์แล้ว ข้างหน้าริมแม่น้ำมีที่โล่งกว้าง เหมาะแก่การตั้งค่าย ข้อหนึ่งสะดวกเรื่องแหล่งน้ำ ข้อสองก็ไม่ต้องกลัวเพลิงโจมตีของพวกโจร”