เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ทัพอินพาสาวสวยคนหนึ่งเดินออกจากกระโจม ดึงดูดสายตาที่ตกตะลึง*
ซูอานและคนอื่นๆ ต่างสงสัยในตัวตนของหญิงสาวคนนี้ ที่แท้เป็นนักฆ่าที่ทำร้ายหลงจูจริงหรือ? แต่ว่าชั่วพริบตาก็กลายเป็นคุณนายแม่ทัพได้? แม้ใจมีข้อสงสัย แต่ปากกลับไม่ถาม ไม่ถามถึงเรื่องนี้ กลับคารวะต่อหยิงจื่อเย่อย่างนอบน้อม พวกเขารู้ว่าเรื่องที่ควรพูด แม่ทัพก็จะพูดเอง เรื่องที่ไม่ควรถาม จะไม่เอ่ยแม้แต่คำเดียว
หยิงจื่อเย่คงจะหน้าแดงอยู่บ้าง เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและปกป้องหยินซวี่ จึงใช้แผนเฉพาะหน้าดังกล่าว กลายเป็นหยินฮูหยินในนาม โดยเฉพาะตอนออกไปข้างนอก เพื่อให้คนของหลงจูเห็นเป็นตัวอย่าง หยินซวี่ก็จับมือน้อยๆ ของนางไว้ตลอด สองคนเกือบจะซบกันอยู่
กลิ่นอายแรงกล้าของชายชาตรีแผ่มาจากข้างกาย อกที่กว้างใหญ่และแข็งแรงคือที่พึ่งพิงที่มั่นคงที่สุดของนาง ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนทำให้นางหลงใหลอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ตัว หยิงจื่อเย่ดูเหมือนจะกลมกลืนไปกับบทบาทอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป ในใจนางรู้สึกพอใจเป็นพิเศษ ในจิตใต้สำนึกยิ่งหวังว่าจะมีความสุขอบอุ่นแบบนี้ต่อไป...
ไม่นานนัก ทั้งค่ายทหารก็รู้ว่าแม่ทัพอินมีคุณนายที่งามสง่าขึ้นมาอีกคน! ชายชราผู้หนึ่งที่เหมือนปิศาจได้รับข่าวนี้แล้วก็หายตัวไปอย่างเงียบๆ จากค่ายหงเหมิน ไม่มีใครสังเกตว่าชายชราคนนี้คอยอยู่ด้านนอกค่ายของแม่ทัพอินตลอดทั้งคืน จนกระทั่งรุ่งเช้าเห็นว่าหยินฮูหยินปลอดภัยดีแล้วจึงค่อยวางใจจากไป
ส่วนเรื่องที่ว่าหยินฮูหยินนั้น ชายชราไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด แต่ก็พอเดาได้บ้าง ถึงแม้จะมีเรื่องจริง ชายชราก็ไม่ขัดขวาง ตราบใดที่จื่อเย่ยินดี ยิ่งไปกว่านั้นหนุ่มน้อยหยินซวี่ก็ดีจริงๆ และยังช่วยชีวิตจื่อเย่ถึงสองครั้ง ทั้งยังมีบุญคุณต่อหลี่โหยว ดูอีกทีทั้งสองก็เป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี ถือว่าเป็นคู่ที่ฟ้าสร้างมา หากได้ให้จื่อเย่ไปจริงๆ ชายชราก็จะวางใจ
นอกจากนี้ เรื่อง "ความขัดแย้ง" ที่แม่ทัพอินโกรธและฟันคนกับหลงจูก็เลื่องลือไปทั่วค่าย ทหารต่างก็เป็นชายหนุ่มเลือดร้อน เมื่อได้ยินว่าแม่ทัพอินปกป้องผู้หญิงของตนอย่างองอาจ ต่างก็ปรบมือชื่นชม