[เล่มที่ห้า ศึกปราบฉิน] บทที่สองร้อยสิบห้า ความเชื่อที่จะมีชีวิตอยู่
บทที่สองร้อยสิบห้า ความเชื่อที่จะมีชีวิตอยู่
ในขณะที่เซี่ยงอวี่กำลังอิ่มเอมเดินทางเข้าสู่เมืองเซียนหยาง ณ ป่าแห่งหนึ่งนอกค่ายหงเหมิน หลี่ซือกำลังฟังรายงานของตู้ซาง
“นายท่าน ข้าน้อยไร้ความสามารถ ช่วยท่านฮ่องเต้ไม่สำเร็จ!” ถึงแม้ความผิดจะไม่ได้อยู่ที่เขา แต่ตู้ซางก็ไม่มีความคิดที่จะหลีกเลี่ยงเลย
“จื่ออิงอยู่ที่ไหน?” หลี่ซือถามด้วยเสียงอันแหบแห้ง
ตู้ซางก้มหน้าลงกล่าวว่า “ท่านฮ่องเต้...ท่านฮ่องเต้ถูกแม่ทัพแห่งฉู่ หลงชี่ ยิงเสียชีวิตแล้ว!”
อ้า! หลี่ซืออ้าปากค้างกว้าง ร่างที่ชราภาพสั่นเทิ้มอย่างอดไม่ได้ ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย
อิงซือหมานที่รีบมาร้องไห้จนตัวเป็นลูกน้ำ จื่ออิงตายแล้ว ลูกชายทั้งสองคนถูกหลิวปังกักบริเวณอย่างแน่นหนา เวลานี้เซี่ยงอวี่เข้าเมืองแล้วที่ไหนจะมีชีวิตรอด? ส่วนเชื้อพระวงศ์สาขาอื่นก็จะไม่มีโอกาสรอดชีวิตเช่นกัน การสืบทอดเชื้อสายชายของตระกูลอิงก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ทายาทของจิ๋นซีฮ่องเต้อิงเจิ้งเหลือเพียงอิงซือหมานกับอิงจื่อเย่ซึ่งเป็นป้ากับหลานสาวสองคน
หลี่ซือเพราะการตายของฝูซู จึงรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งต่อจื่ออิงกับพี่น้องและลูกชายของตัวเองหลี่โหยว หลี่โหยวตายในศึกที่ยงชิว ถึงตายก็ยังมีความเข้าใจผิดอย่างลึกซึ้งกับตัวเอง สิ่งที่หลี่ซือต้องการทำก็คือชดใช้ให้จื่ออิงอย่างดี พร้อมทั้งฟื้นฟูแคว้นฉินกั๋ว ซึ่งก็ถือเป็นการชดเชยความผิดพลาดและความละอายใจในอดีตด้วย!