ไม่มีโฆษณา ข้อความเต็ม บทที่ 213 ภรรยาในนาม (ตอนปลาย)
“อืม!”
เมื่อได้ยินข้อเสนอของหยินซวี่ อิงจื่อเย่ลังเลเล็กน้อย แล้วพยักหน้าตอบรับด้วยความเขินอาย!
หยินซวี่ยืนอยู่กับที่ ฟังเสียงเสื้อผ้าซู่ซ่าดังมาจากด้านหลัง ความรู้สึกในใจของเขาแปลกประหลาดมาก อิงจื่อเย่ที่อยู่ด้านหลังก็รู้สึกเช่นเดียวกัน การเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าชายคนหนึ่ง ถึงแม้เขาจะหันหลังให้ แต่สุดท้ายมันก็...
ขณะที่อิงจื่อเย่กำลังสวมเสื้อผ้า สายตางามของนางเหลือบไปเห็นแผ่นหลังหนาแข็งแรงของแม่ทัพอิน ความรู้สึกหนักแน่นและแข็งแกร่งนั้น บุรุษภาวะที่แผ่ออกมาทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง ความรู้สึกบางอย่างในใจของอิงจื่อเย่ยิ่งทวีคูณขึ้น จนอดไม่ได้ที่จะเคลิ้มหลง เมื่อคนเราไม่ตั้งสมาธิ ก็มักจะทำพลาดเพราะความรีบร้อน
โดยเฉพาะในเวลานี้ อิงจื่อเย่เผลอไปเล็กน้อย เหยียบชายกระโปรงตัวเอง สะดุดล้มลง
อ้า! ได้ยินเพียงเสียงร้องตกใจของสาวงามด้านหลัง หยินซวี่หันกลับมาโดยสัญชาตญาณ พอดีเห็นอิงจื่อเย่กำลังล้มลงจากแท่นที่นอนที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย ในยุคนี้ทุกคนนอนบนเสื่อปูพื้น แต่แม่ทัพอินที่คุ้นเคยกับการนอนเตียงสมัยใหม่ มักจะชอบยกที่นอนให้สูงขึ้นเล็กน้อย และเพื่อป้องกันความชื้นด้วย
อิงจื่อเย่ซึ่งอยู่สูงล้มลง ตามปกติด้วยฝีมือของนางน่าจะทรงตัวได้ แต่ตอนนี้ต่อหน้าหยินซวี่ ความสามารถกลับใช้ไม่ได้ หยินซวี่เห็นเช่นนั้น จะยอมให้สาวงามล้มได้อย่างไร?
หยินซวี่ก้าวพรวดเข้าไป กางแขนรับอิงจื่อเย่ไว้ในอ้อมแขนพอดี เวลาชั่วขณะนั้นหยุดนิ่ง หยินซวี่เปลือยท่อนบน อิงจื่อเย่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมเพียงเสื้อชั้นในบางๆ ตอนนี้ทั้งสองแนบชิดติดกัน สามารถสัมผัสอุณหภูมิร่างกายของกันและกันได้ชัดเจน
สิ่งที่หยินซวี่มอบให้อิงจื่อเย่คือความอบอุ่นที่หนักแน่นปลอดภัย ในเวลาเดียวกันกลิ่นอายบุรุษที่เข้มข้นทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยิ่งเคลิ้มหลง ร่างงามร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของหยินซวี่