ไม่กี่วันมานี้ เพราะเรื่องที่พบหลี่อวี้เหนียงในพระราชวังเว่ย หยินซวี่จึงกระสับกระส่าย จิตใจส่วนใหญ่ล้วนห่วงใยไปที่ต้าเหลียง ทำให้บางเรื่องที่ควรสังเกตหรือคิดได้แต่เนิ่นๆ กลับล่าช้าไป
พอเซี่ยงอวี่ถามเช่นนี้ หยินซวี่จึงค่อยนึกขึ้นได้—การสังหารทหารที่ยอมจำนนที่ซินอาน
ปีที่สามของรัชกาลฉินที่สอง นั่นก็คือตามบันทึกประวัติศาสตร์คือปีแรกแห่งราชวงศ์ฮั่น หลังจากยุทธการที่จูลู่สิ้นสุดลง สี่เดือนหลังจากจางหานยอมจำนนที่ซากเมืองอิน กองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองมาถึงซินอาน เซี่ยงอวี่กังวลว่าทหารฉินที่ยอมจำนนสองแสนคนจะก่อกบฏ จึงร่วมกับอิงปู้และแม่ทัพผู ฝังพวกเขาทั้งเป็น
การฝังคนทั้งเป็นสองแสนคน เหตุการณ์ที่ทำให้คนหายใจไม่ออก!
ชีวิตสองแสนชีวิตถูกพรากไปอย่างไร้ความปรานี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หยินซวี่ก็ไม่สามารถยอมรับข้อเท็จจริงเช่นนี้ได้...
หยินซวี่ครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก็พบปัญหาอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือเหตุใดเซี่ยงอวี่จึงเจาะจงถามเฉพาะอิงปู้กับตนเอง? เมื่อรวมกับประวัติศาสตร์ที่ตนเองรู้ หยินซวี่ก็ได้กลิ่นถึงสิ่งผิดปกติทันที!
ในประวัติศาสตร์ ผู้ที่ร่วมสังหารทหารที่ยอมจำนนกับเซี่ยงอวี่คืออิงปู้และแม่ทัพผู แต่ตอนนี้ผูจวิ้นอยู่ใต้บังคับบัญชาของตนเอง ในทางใดทางหนึ่ง ตนเองก็เข้ามาแทนที่บทบาทของแม่ทัพผู
เมื่อวิเคราะห์ตามตรรกะนี้ แล้วคิดถึงบทสนทนากับจางหานเมื่อครู่ ความตั้งใจของเซี่ยงอวี่ก็ชัดเจนมากแล้ว เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่าชาวฉินสองแสนคนนี้ทิ้ง
เซี่ยงอวี่เปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่ยุทธการที่ติ้งเถา ตอนที่เซี่ยงเหลียงตายก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง พอถึงเวลาหลังยุทธการที่จูลู่ครั้งนี้ การเปลี่ยนแปลงยิ่งรุนแรงและชัดเจนยิ่งขึ้น
การเปลี่ยนแปลงของเซี่ยงอวี่ ไม่ใช่แค่การกลายเป็นคนหยิ่งยโส ดื้อรั้น และถือดีเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นคนโหดร้าย ทารุณยิ่งขึ้น ชีวิตมากมายขนาดนี้ พูดจะฆ่าก็ฆ่า... ตอนที่จูลู่จัดการกับหวังหลี สังหารผู้คนนับแสน นั่นอาจพูดได้ว่าถูกบีบคั้นด้วยสถานการณ์ในสนามรบ เป็นสิ่งที่จำเป็น