คืนนี้ช่างไม่สงบแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นที่ไคว่จี หรือซวีอี๋ หรือแม้แต่ผูหยาง
ผูหยาง ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำหวงเหอ ในใจกลางจงหยวน ปัจจุบัน ซ่างเจี่ยงแห่งแคว้นฉิน จางหาน นำกองทัพสามแสนนายประจำการอยู่ที่นี่ ต้นปีที่แล้ว อู๋กวงนำทัพโอบล้อมเมืองเอกสิงหยาง ยุทธภพจงหยวนเกิดสงครามแผดเผา ทั่วทุกแห่ง ราชสำนักฉินสะเทือน ซ่างเจี่ยงจางหานรับคำสั่งในยามคับขัน ใช้เชลยจากเขาหลีซานเป็นพื้นฐาน จัดทัพสองแสนนายยกพลไปปราบกบฏทางตะวันออก
ขณะนั้น หลี่โหยว บุตรของอัครมหาเสนาบดีหลี่ซือ เจ้าเมืองเขตซานชวน นำทัพฉินสามหมื่นนายถึงยงชิว ประสานกับจางหานทำลายวงล้อมสิงหยางได้สำเร็จ อู๋กวงเสียชีวิตในสนามรบ แล้วยังร่วมกันเอาชนะกองทัพชอบธรรมที่นำโดยเติ้งซั่ว ที่เมืองซวี่เอาชนะอู๋อวี้ แม่ทัพของกองทัพชอบธรรม ตีถึงหวยหยาง เมืองหลวงของกองทัพชอบธรรม เฉินอ๋องเส็งออกมาควบคุมการรบด้วยตนเอง แต่โชคไม่ดีที่กองทัพฉิน จางหาน และหลี่โหยว บัญชาการอย่างเหมาะสม กองทัพชอบธรรมพ่ายแพ้ ไช่ชื่อ ที่ปรึกษาสูงสุด เสียชีวิต เฉินอ๋องหนีไปยังเซี่ยเฉิงฟู่ทางตะวันออก สุดท้ายถูกจวงเจีย คนขับรถม้าฆ่า เมื่อต้องเผชิญกับการโต้กลับอย่างสิ้นหวังของกองทัพชอบธรรม จางหานประเมินสถานการณ์ ถอยทัพชั่วคราว และตั้งหลักที่ผูหยาง
ภายในกระโจมทัพกลาง แผนที่ใหญ่โตถูกแขวนไว้บนฉากกั้น ชายวัยกลางคนสูงแปดศอกยืนอยู่ข้างหน้า ร่างกายตั้งตรงราวกับต้นสนที่ยืนหยัด ชุดเกราะแผ่กลิ่นอายความองอาจ ดูน่าเกรงขาม สายตาจดจ่อจ้องแผนที่ภูมินทีแห่งต้าฉิน บางครั้งยื่นมือชี้แนะ ดื่มด่ำเต็มที่ ท่วงท่ามั่นคงและช่ำชอง องอาจทะลวงจิต เปี่ยมด้วยบารมีของแม่ทัพใหญ่ นี่คือซ่างเจี่ยงแห่งแคว้นฉิน จางหาน
นับตั้งแต่เหมิงเถียนสิ้นชีพ จางหานกลายเป็นยอดแม่ทัพอันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉินอย่างแท้จริง ผู้เดียวที่เทียบเคียงได้คือหวังหลี หลานของหวังเจี่ยน บุตรของหวังเปิน หวังหลีมีส่วนที่ได้รับอาณิสงส์จากบรรพบุรุษ ส่วนจางหานอาศัยความสามารถของตัวเองก้าวขึ้นมา ยิ่งเหนือชั้นกว่า ครั้งนี้ที่ฉินที่สองส่งเขาออกรบในยามคับขัน ก็เพราะเชื่อมั่นในความสามารถของเขา หวังให้เขากู้สถานการณ์ให้รอด