ค่ำคืนที่มืดมิด เมื่อเดินถึงปากตรอก เสียงแมลงร้องและนกร้องก็หยุดลงทันที ความตื่นตัวโดยธรรมชาติของทหารบอกหยินซวี่ว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา แม่ทัพอินขมวดคิ้ว สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก รู้ตัวว่าถูกจับตามอง คงหนีไปได้ยาก งั้นก็ลองพบหน้ากันดู ดูซิว่าเป็นผู้ใด? หยินซวี่จึงหยุดก้าวลง จับด้ามกระบี่ หลับตาลงเล็กน้อย
เสียงเล็กน้อยเข้าหู รู้สึกได้อย่างเฉียบแหลมว่าความอาฆาตแผ่กระจายในอากาศ ทันใดนั้น ด้านหลังขวาความอาฆาตพุ่งสูงขึ้น นักฆ่าเมื่อถูกรู้ตัว ก็ไม่ลังเลลงมือทันที ประกายเย็นเฉียบปรากฏขึ้น แสงสลัววาบหนึ่ง ตว้านสุ่ยถูกชักออกจากฝักแล้ว
ดัง!
กระบี่ทั้งสองกระทบกัน เสียงโลหะกระทบกันดังใส ทำลายความเงียบของราตรี เงาดำวาบ เงาห้าตัวปรากฏต่อหน้า หยินซวี่เยาะเย้ยตัวเองในใจ: ซ่งอี้รู้จักเลือกวันจริงๆ วันขึ้นสิบค่ำเดือนหก เป็นวันมงคลตามตำรา ไม่เพียงเหมาะกับการขึ้นครองราชย์ของกษัตริย์องค์ใหม่ การลอบสังหารก็เป็นวันดีเช่นกัน
นักฆ่าห้าคน ช่างให้เกียรติข้าจริงๆ!
หยินซวี่รู้สึกตำหนิตัวเองว่าประมาทเกินไป ถึงแม้ปีกว่ามานี้ วิชากระบี่จะพัฒนาไปมาก แต่ตัวเองก็รู้ดีว่าต่อสู้หนึ่งต่อห้ายังมีแรงกดดันมาก ยิ่งกว่านั้นอีกฝ่ายตั้งใจมาลอบสังหาร ฝีมือนักฆ่าย่อมไม่ต่ำ บังเอิญทหารลาดตระเวนเพิ่งผ่านไป อีกหนึ่งเค่อจงถึงจะมีรอบต่อไป หนึ่งเค่อจง จะต้านทานได้ไหม? หยินซวี่ความคิดแล่นเร็ว กำลังคิดหาทางหนี
"ไม่รู้ว่าเป็นสหายผู้ใด ให้เกียรติข้า อินคนนี้ถึงเพียงนี้?" ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะตอบนั้นมีน้อยมาก แต่คำถามนี้ก็ยังจำเป็นต้องถาม
"ไม่ต้องถามมาก คนที่ขวางทางต้องตาย วันนี้ปีหน้าคือวันตายของเจ้า! ใช่แล้ว เจ้าไม่ใช่ถนัดการชนะน้อยกว่าด้วยจำนวนมากกว่าหรือ? อย่าโทษพวกเราที่ใช้จำนวนมากรังแกจำนวนน้อยนะ!" พูดจบ ดาบยาวห้าเล่มก็ตวัดพร้อมกัน พุ่งเข้าใส่