พอเข้ามาดู หยินซวี่หน้าซีดขาว ร่างถูกพันด้วยผ้าขาว มีรอยเลือดซึมออกมา! เซี่ยงเหลียงกับพวกตกใจไม่น้อย รีบถาม "ตงไหล เจ้าเป็นอะไรไหม?"
หยินซวี่กำลังจะขยับตัว แต่เซี่ยงอวี่ห้าม "นอนลงเถอะ อย่าขยับ!"
หยินซวี่พูด "ให้ท่านแม่ทัพมาถึงที่ ไม่เป็นไรหรอก แค่บาดแผลภายนอก เสียเลือดมากหน่อยเท่านั้น" ถึงแม้เซี่ยงเหลียงจะไม่ใช่ผู้บัญชาการทหารแล้ว การเรียกท่านแม่ทัพก็ไม่เหมาะ แต่ทุกคนชินแล้ว เวลาส่วนตัวยังเรียกแบบนี้
แล้วก็ยิ้มให้เซี่ยงอวี่ อิงปู้ เฉินผิง หลงจู ถือเป็นการทักทาย หลงจูแต่ก่อนเคยเป็นศัตรูกับหยินซวี่ แต่ท่าทีของหยินซวี่ทำให้เขาเปลี่ยนใจบ้าง บวกกับคำชักชวนของเซี่ยงอวี่ก็เปลี่ยนไปแล้ว แค่ยังเสียหน้ามาก็เลยวันนี้ตามเซี่ยงเหลียงมา พอได้ยินว่าหยินซวี่บาดเจ็บก็แวะมาเยี่ยม
"พักผ่อนสักสองสามวัน บำรุงร่างกายให้ฟื้นตัวเร็วที่สุด" เซี่ยงเหลียงกับหลานชายได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็สบายใจขึ้นมาก
อิงปู้หัวเราะ "เจ้าพักเถอะ สองสามวันก่อนพ่อตาส่งเขากวางและของบำรุงมา พรุ่งนี้จะเอามาให้เจ้าทั้งหมด"
"จะเอาจริงเหอว่าข้าเป็นคนไข้? ของพวกนั้นเจ้าเก็บไว้ใช้กับพี่สะใภ้เถอะ จะได้เลี้ยงลูกชายตัวอ้วนกลม" คำหยอกของหยินซวี่ทำให้ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน อิงปู้อดหน้าแดงไม่ได้ เพราะอู๋เหมยภรรยาของเขาตั้งท้องแล้ว ความดีใจของการเป็นพ่อครั้งแรกชัดเจนเกินบอก
เซี่ยงอวี่ด่า "เผอผิง เจ้าพูดขู่ให้กลัว ทำให้ข้าคิดว่าตงไหลเจ็บหนักจริงๆ ทำคนอื่นกลัวไปหมด"
เฉินผิงยิ้มเขิน "ก็พูดให้ซ่งอี้กับฉวีหมิงฟังไง! ไอ้นั่นไม่พลาดที่จะหาเรื่อง ให้เขารู้ว่าแม่ทัพอิน ‘บาดเจ็บสาหัส’ จะได้ปิดปากเขาไว้ชั่วคราว"
"ว่าแต่ ตงไหล เจ้าบาดเจ็บยังไง ใครทำ?" คืนนี้เซี่ยงเหลียงมีข้อสงสัยมากมาย
หยินซวี่เงียบครู่หนึ่ง แล้วพูด "มือสังหารคือฉินเหริน ลูกน้องของเจ้าเกา!"
ทุกคนใจสั่น เคยคิดว่าไอ้ฉินจะมาสร้างเรื่องยุแหย่ แต่ชาวฉู่ทำใหญ่โตขนาดนี้ ไอ้ฉินคงต้องตอบโต้บ้าง ที่แปลกคือจางหานที่อยู่ใกล้ไม่ทำอะไร ส่วนเจ้าเกาที่อยู่ไกลถึงเสียนหยางกลับมาแทรกแซง