จวนหลิงอิ่นมีเปลวไฟลุกโชน ทหารที่ดับไฟถือถังน้ำและอ่างไม้วิ่งไปมา แต่ก็ยังไม่สามารถควบคุมไฟที่ลามทั่วได้
ภายใต้แสงเพลิง ขุนนางชั้นสูงมากมายยืนอยู่บนพื้นที่ปลอดภัย ต่างก็หน้าดำคร่ำเครียดและท้อแท้ถึงขีดสุด ตั้งใจมาฉลองที่จวนของซ่งลิ่งอิ่น แต่ไม่คิดว่าจะเจอฆาตกรโจมตี เกือบเอาชีวิตไม่รอด น่าอับอายถึงที่สุด แต่เมื่อเทียบกับขุนนางที่ตายไปแล้ว ผู้ที่หนีรอดจากกองเพลิงมาได้นับว่าโชคดีมาก[ค้นหาอัปเดตล่าสุดได้ที่ ..|com|]
ซ่งอี้ยืนอยู่ข้างๆ หน้าตาดำทะมึน โกรธจัด ทหารยามหลายสิบคนถือโล่ป้องกันรอบตัว ผิงอู่มือกุมด้ามกระบี่ ยืนประกบข้าง จับตาดูรอบด้านอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะเกิดเรื่องอีก คืนนี้ซ่งอี้ถูกลอบสังหาร ก็ต้องขอบคุณเขาจริงๆ ที่ฆ่านักฆ่าไปสองคนและช่วยชีวิตนายออกมาได้
ทหารยามคนหนึ่งเข้ามารายงานว่า "ท่านใหญ่ สอบสวนแล้ว มีขุนนางห้าคนเสียชีวิต เจ็ดคนบาดเจ็บ ทหารยามในจวนเสียชีวิตสามสิบเจ็ดคน"
สีหน้าของซ่งอี้ดำยิ่งกว่าน้ำหมึก โกรธจนตัวสั่น วันดีๆ แบบนี้ หวยอ๋องขึ้นครองราชย์ ตนเองเป็นหนึ่งคนใต้รองผู้เดียวเหนือกว่าหมื่นคน กวาดล้างความพ่ายแพ้เมื่อสองสามวันที่แล้ว ได้กลับมาภาคภูมิใจ คืนนี้จึงจัดงานเลี้ยงในจวน เชิญขุนนางทั้งหลาย เพื่ออวดอำนาจและแสดงฐานะและความโปรดปรานของตน
แต่ไม่คิดเลยว่างานเลี้ยงจะเกิดเรื่องแบบนี้ ทหารยามของตนเองเสียชีวิตสามสิบเจ็ดคน ยังมีขุนนางที่มาเยือนบาดเจ็บล้มตายอีก ถูกซ่งอี้ลากมาเกี่ยว นี่ไม่ใช่การตบหน้าตนเองหรอกหรือ? ขุนนางพวกนั้นถึงไม่พูด แต่ใครจะรู้ว่าในใจแค้นเคืองแค่ไหน? คืนนี้ สูญเสียหนักหนา หน้าตาหมดแล้ว
ซ่งอี้ถามด้วยความโกรธว่า "รู้หรือยังว่าฆาตกรคือใคร?"