กลางคืน นอกเมืองซวีอี๋
ใต้แสงจันทร์ ในป่ามีเงาคนหลายคนยืนหรือนั่งอยู่
"พี่ห้า ตรวจสอบแล้ว ตายพี่น้องไปสิบเจ็ดคน มีบาดเจ็บอยู่บ้าง ไม่เป็นไร พี่จิ๋วยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง?" ลูกน้องเข้ามารายงาน ในน้ำเสียงมีความเป็นห่วง
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ห้าพูดอย่างเฉยเมย "เหล่าจิ๋วนี่ก็อีกคน ต้องไปลอบสังหารหยินซวี่ให้ได้ ยังจะไปเองอีก"
ลูกน้องพูดว่า "เมื่อก่อนที่เผิงหลี่เจ๋อ หยินซวี่ทำให้เรื่องดีๆของพี่จิ๋วเสียหาย เกือบจะถูกอัครมหาเสนาบดีประหารชีวิต โชคดีที่ท่านเหยียนช่วยขอโทษขอไถ่ไว้ จึงได้ทำความดีลบล้างความผิดอยู่ต่อ สองปีมานี้พี่จิ๋วก็นึกถึงแต่เรื่องแก้แค้น ครั้งนี้ขอท่านเฉิงให้ไปเอง และยังยืนกรานว่าจะไม่ใช้ลูกดอกอาบยาหรือยาพิษ ต้องลงมือเอง"
พี่ห้าถอนหายใจว่า "ยังเด็กอยู่เลย ฆ่าหยินซวี่นี่เสียแรงไม่คุ้มค่า แถมอาจจะเปิดโปงตัวตนของพวกเราด้วย ไม่รู้ว่าท่านเฉิงคิดยังไง ถึงยอมตกลง"
"ก็เพราะการตายของอันถงนั่นแหละ อันถงเป็นแม่ทัพคนสนิทของอัครมหาเสนาบดี ก็ทหารห้าพันถูกหยินซวี่กวาดล้างหมด อัครมหาเสนาบดีโกรธมาก ท่านเฉิงทำแบบนี้ ก็เพื่อเอาใจอัครมหาเสนาบดีไงล่ะ!" ลูกน้องคนนี้เคยอยู่ข้างกายจ้าวจิ่วมาก่อน รู้สาเหตุเบื้องหลังเป็นอย่างดี
พี่ห้าถอนหายใจเบาๆ "กลัวว่าจะได้ไม่คุ้มเสีย"
"มีคนมา!" ลูกน้องคนนี้มองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง แล้วก็ยิ้ม "เป็นพี่จิ่ว พี่จิ่วกลับมาแล้ว"
คนกลุ่มนี้คือนักฆ่าแห่งแคว้นฉินที่ทำให้ซวีอี๋วุ่นวายคืนนี้ เป็นอัศวินชุดน้ำตาลใต้บังคับบัญชาของจ้าวเกา อัครมหาเสนาบดีขันที คืนนี้เพื่อปฏิบัติภารกิจจึงต้องใส่ชุดดำ พี่ห้าชื่อเจาอู เป็นหัวหน้าระดับสูงของอัศวินชุดน้ำตาล ส่วนที่เรียกว่าพี่จิ่วคือจ้าวจิ่ว ปีนั้นนำคนไล่ตามแม่ลูกตระกูลฟาน ถูกหยินซวี่ขัดขวาง กลับไปเสียนหยางคุกเข่าขอโทษ เกือบถูกจ้าวเกาประหารชีวิต ได้เหยียนเล่อช่วยไว้จึงรอดมาได้
ครั้งนี้ติดตามจ้าวเฉิงออกมา ได้ยินว่าหยินซวี่รุ่งเรืองขึ้น ความอัปยศและความแค้นที่สะสมมาหลายปีก็กลั้นไม่อยู่ อ้อนวอนจนจ้าวเฉิงยอมให้พาคนไปลอบสังหารหยินซวี่เอง เพื่อล้างอัปยศครั้งนั้น