ตอนที่ผูจวิ้นประคองหยินซวี่ที่เต็มไปด้วยเลือดเข้ามา เกาอี้ ลู่หมิง ซูอาน โจวต้าที่กลับมาก่อนก็ตกใจกันใหญ่
“คุณชาย เกิดอะไรขึ้น? เร็ว ไปหาหมอ!” เกาอี้เป็นบัณฑิต เห็นหยินซวี่บาดเจ็บก็ตกใจไม่น้อย
หยินซวี่โบกมือ พูดเสียงเบา “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง อย่าเพิ่งโวยวาย!”
“โอ้โอ้ รีบประคองคุณชายเข้าไปพักในห้อง ลู่หมิง รีบไปเอาสมานแผล แล้วเตรียมน้ำสะอาดกับผ้าขาว” การศึกสงคราม เลือดตกยางออกเป็นเรื่องปกติ ยาสมานแผลภายนอกก็ต้องเตรียมไว้เสมอ
หยินซวี่พยักหน้า แล้วชี้ไปที่นักฆ่าที่สลบ “ป๋อโจว พาคนนี้ไปขังไว้ ดูให้ดี! ห้ามเลือดและพันแผลให้เขา ระวังอย่าให้เขาฆ่าตัวตาย ข้ายังมีเรื่องจะถาม”
แล้วก็หันไปพูดกับทหารที่เดินตรวจตรา "ขอรบกวนพวกพี่น้องอยู่เฝ้าที่นี่ก่อนสักพัก!" เมื่อแม่ทัพอินพูดออกมา เหล่าทหารตัวเล็กก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรบกพร่อง ยิ่งนักฆ่าได้แทรกซึมเข้ามาในเมืองซวีอี๋ แม่ทัพอินที่ได้รับบาดเจ็บนี้ หากจะเอาผิดพวกเขา ไม่อย่างนั้นคงต้องรับโทษทางทหาร ไม่คิดว่าแม่ทัพอินกลับไม่พูดอะไรสักคำ ยังสุภาพขนาดนี้ จะมีอะไรที่ไม่อยากทำเล่า? หัวหน้าหน่วยยามรับคำด้วยความดีใจจนแทบจะกระโดด
"โจวต้า เจ้าพาพวกเขาไปเสริมการป้องกันที่หน้าบ้าน!""
โจวต้าค่อนข้างไม่เข้าใจ คฤหาสน์ของเจ้าเมืองเช่าซิงมีกำลังป้องกันตัวเองเพียงพอ จะต้องเอากลุ่มทหารตรวจตรามาทำไม? ยังจะมาขัดขวางอีก เพิ่งจะแสดงสีหน้าไม่พอใจ ต้องการจะคัดค้าน ก็ถูกผูจวิ้นห้ามด้วยสายตา โจวต้าแม้จะไม่ค่อยฉลาด แต่ก็เป็นคนจริงใจและเชื่อฟัง รีบพาคนลงไปจัดการทันที
หยินซวี่จึงค่อยวางใจ กลับเข้าไปในห้องเพื่อทำแผล ชุดนักรบสีขาวกลายเป็นสีแดงสดไปหมดแล้ว เมื่อถอดเสื้อผ้ากระทบถึงบาดแผล ก็มีเลือดซึมออกมาอีก หลังและน่องไม่เท่าไร แต่ดาบสองเล่มที่บ่าซ้ายและซี่โครงซ้ายนั้นน่ากังวล บาดแผลค่อนข้างลึก โชคดีที่ไม่ถึงกระดูกและอวัยวะภายใน