"ท่…ท่านอาจารย์ ข้ากลับได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ?" อวี๋เหมียนขนตาสั่นระริก สองมือเกาะบ่าเซิงชิงไว้ ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
นางไม่อาจหลุดพ้นจากมือของเซิงชิง และยิ่งไม่อาจหยั่งรู้จิตใจของงูประหลาดตัวนี้
นี่มันจะเป็นงูที่ชอบสตรีหรือไม่!?
ในน้ำเย็นเฉียบ นางหัวใจเต้นรัว ความหวาดกลัวราวกับเล่นเกมความตายห้อมล้อมโสตประสาท
เสียงหัวเราะเย้ายวนของเซิงชิงดังขึ้นข้างหู กึ่งสงสารกึ่งทอดถอน "เหมียนเอ๋อร่างบางไร้มัน ถ้าจะให้เป็นอาหารก็คงไม่พอยาไส้ ต้องขุนให้อ้วนกว่านี้อีกหน่อย"
สมองของอวี๋เหมียนว่างเปล่าในทันใด
นางพูดว่าอะไรนะ?
อาหาร!
อย่างที่นางคิดหรือไม่?
"ข้าเกิดมากินเท่าไรก็ไม่อ้วน... ท่านอาจารย์หาอาหารอย่างอื่นเถิดขอรับ!"
"อีกทั้งข้าเป็นเพียงร่างมนุษย์ปุถุชน เต็มไปด้วยกลิ่นอายโลกีย์ ท่านสูงศักดิ์ดั่งเซียน กินเข้าไปแล้วจะท้องเสีย ท้องเสียจริง ๆ นะเจ้าคะ..." อวี๋เหมียนแทบจะร้องไห้ ใบหน้าน้อยซีดขาว งูตัวนี้เตรียมจะขุนนางให้อ้วนแล้วกินจริง ๆ ด้วย!
เจ้าตัวผู้เขียนเวร กระต่ายหูยาว เจ้าเวรตำราเงากลิ่นหอมเปียกชื้น เจ้าผู้หญิงหน้าเลือด...
ชีวิตแย่ ๆ นี้ ช่างเลือนหายไปเพียงพริบตา
"เหมียนเอ๋ออย่ากลัวไปเลย อาจารย์ก็แค่~ เอ่ยปากเล่น ๆ..."
เซิงชิงยื่นมือออกมา บีบแก้มของอวี๋เหมียนที่ตึงเครียดจนหลับตาสนิท
นางประคองใบหน้าสะอาดหมดจด ซึ่งเริ่มเห็นแววแห่งเสน่ห์เย้ายวนดั่งบัวนั้นไว้ ราวกับเจอของเล่นน่าสนุก บีบคลึงอย่างไม่เกรงใจ ในแววตาซ่อนความชอบใจเอาไว้ แต่ปากกลับไม่ปราณี "แต่ที่เจ้าเอ่ยถึงร่างมนุษย์ปุถุชน นี่เจ้าตัดพ้อที่อาจารย์ไม่ให้เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรงั้นรึ?"