อรุณรุ่งสาง จันทร์ลับฟ้าสว่าง
อวี๋เหมียนไม่ได้หลับสนิทเช่นนี้มานานแล้ว หนักหน่วงราวกับร่างถูกโคลนตรึงไว้ พันธนาการดุจหวนคืนสู่ครรภ์มารดาเมื่อแรกเกิด
นางรู้สึกว่ามือขวาชาไปหมด จึงลืมตาขึ้นทันใด
ข้าง...ข้างหูมีอะไรฟู ๆ งั้นหรือ!?
นางค่อย ๆ หันศีรษะไป ก็เห็นใบหน้างามสง่าเยือกเย็น เจ้าของใบหน้านอนตะแคง กายเกือบจะทาบทับครึ่งร่างนาง
มิน่าล่ะ...เมื่อคืนถึงรู้สึกหนาวเย็น...
มิน่าล่ะ...ในฝันตนถึงเหมือนถูกโคลนดูด ดิ้นรนทั้งคืน
อาจารย์ผู้นี้ไม่รู้จักวางตัว!
อสรพิษบ้าคลั่งเจ้าอารมณ์ นางคิดจะทำอะไรกันแน่?
อวี๋เหมียนรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไร้ยางอาย ใช้มือบีบหน้าท้องน้อยของนาง โทสะพลุ่งขึ้นในอก!
มือซ้ายสอดเข้าใต้เสื้อ หมายจะปัดมือสกปรกนั่นออกไป แต่กลับพบว่ามือที่ดูเผิน ๆ เหมือนวางอย่างผ่อนคลายตามสบายนั้น แท้จริงหนักดุจเหล็กเย็นเยียบ นางดึงเท่าไรก็ไม่ขยับ
อวี๋เหมียนกัดฟันกรอด ขยับอีกฝ่ายไม่ได้ ก็ขยับตัวเอง
นางขยับหลบเข้าไปด้านในทีละน้อย หวาดหวั่นว่าจะปลุกอีกฝ่าย มือขวาเกาะงานแกะสลักข้างเตียงเพื่อออกแรง
อวี๋เหมียนพยายามอย่างสูญเปล่า หารู้ไม่ว่าหญิงที่นอนตะแคงขวาอยู่นั้นลืมตามานานแล้ว มองดูการแสดงตื่นเช้าของศิษย์ด้วยความเพลิดเพลิน
อีกนิดเดียวเท่านั้น
อวี๋เหมียนขยับร่างหลุดจากการกดทับของเซิงชิง พอพลิกตัวออกมา ก็สบตาดำขลับที่แฝงรอยยิ้ม
"ท่านอาจารย์!?"
เพียงแต่เซิงชิงไม่ปล่อยอารมณ์แปรปรวนออกมา ใช้เพียงใบหน้างดงามดุจน้ำค้างบนเขาหิมะ นางก็คู่ควรกับตำแหน่งเซียนอันดับหนึ่งแห่งสำนักวั่งเซียน