"ทำไมเล่า เห็นหน้าท่านอาจารย์แล้วเหมือนไม่ค่อยดีใจเลยนะ" เซิงชิงรวบเด็กสาวเข้ามาในอ้อมกอด โดยไม่มีผ้าผืนใดคั่นกลาง เกล็ดที่เยียบเย็นดุจเหล็กเย็นสัมผัสกับผิวหนัง
ไออุ่นจากร่างเนื้อหนังอันอ่อนแอถูกดูดซับไปอย่างต่อเนื่อง "แต่อาจารย์ดีใจมาก" นางพึมพำยื่นมือออกมา มือที่มีกรงเล็บแหลมคมประคองท้ายทอยของอวี๋เหมียนไว้ ราวกับกำลังกล่อมเด็กน้อยให้อยู่ในอ้อมกอด
อวี๋เหมียนดิ้นรนไร้ผล จึงยอมจำนนปล่อยตัวตามสบาย บนเนินเขาจำลองสูงสามถึงห้าเมตร นางจึงเพิ่งได้เห็นภาพรวมทั้งหมด—หางของหญิงเจ้าเล่ห์ผู้นี้ขดอยู่ในสระน้ำถึงสองวงกว่า
นางฝืนยิ้มประจบ "มิ...มิใช่ไม่ดีใจ ท่านอาจารย์ เพียงแต่ศิษย์ไม่เคยคิดว่าร่างที่แท้จริงของท่านอาจารย์จะ... ทรงพลังและน่าเกรงขามเพียงนี้ ใจของศิษย์สั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง"
ในใจอดบ่นไม่ได้: ใครอาบน้ำอยู่ดีๆ มีงูยักษ์โผล่ออกมาแล้วจะไม่กลัวบ้างล่ะ!
อ้อ เจ้าไม่กลัวหรอก เจ้าก็คืองูดำตัวมหึมา!
นางข่มความรู้สึกเสียวสันหลังกล่าวว่า "เมื่อรู้ว่าเป็นท่านอาจารย์ ศิษย์ดีใจจนหาที่เปรียบมิได้" น้ำเสียงแทบจะเป็นร้องไห้เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา
"เช่นนั้น จะดีนัก..." เซิงชิงคลายขดหางที่ขดเป็นวงซ้อนออกเป็นแนวยาว ราวกับมังกรน้ำพาจับอวี๋เหมียนมายังริมสระน้ำพุร้อน ทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นเสียงซ่าๆ ท่าทางอึมครึมบ้าคลั่งเมื่อครู่หายไปจนสิ้น ในดวงตาของนางตอนนี้หัวเราะระยิบระยับดั่งแสงส่องน้ำ "เหมียนเอ๋อ วันหนึ่งเป็นอาจารย์ชั่วชีวิตคือบิดา เจ้าก็เห็นกระดาษคนในตำหนักหยกของอาจารย์แล้ว เปียกน้ำไม่ได้ เช่นนั้นให้เจ้าปรนนิบัติอาจารย์อาบน้ำ เป็นอย่างไร"