นั่งคร่อมหลังกระเรียนขาวตัวใหญ่ลอยขึ้นฟ้า ทันใดนั้นอวี๋เหมียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอื้อมมือลูบคอของกระเรียนขาวแล้วถามว่า "เจ้าเป็นกระเรียนตัวเมียหรือ?"
กระเรียนใต้ฝ่าเท้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปีกบางสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะผงกหัวรับ
ข้างกายนางเอก ต่อให้เป็นยุงก็ยังอยากให้เป็นตัวผู้
นางจำได้ว่า กระเรียนที่เล่าลือว่า "มีจิตวิญญาณที่สุดในรอบสามร้อยปี" นั้นแท้จริงเป็นกระเรียนตัวผู้
หรือว่า... อาจารย์ของนางแย่งกระเรียนวิเศษอันดับหนึ่งตัวเดิมมา แล้วกระเรียนตัวผู้ที่อยู่อันดับสองก็เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นอันดับหนึ่งแทน?
อวี๋เหมียนไม่เข้าใจ แต่ท้องฟ้าที่มืดลงเรื่อยๆ ทำให้นางเข้าใจว่า หากไม่รีบกลับไป จะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่
"เร็วเข้า! หากกลับไปช้า ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์ผู้... สง่างามละมุนละไม อบอวลด้วยกลิ่นหมึก จะมารออยู่นานแค่ไหนกันเชียว~!" อวี๋เหมียนรีบแก้คำพูดทันควัน น้ำเสียงประจบประแจว ด้านหลังมีกลิ่นสมุนไพรที่คุ้นเคยโอบล้อมตัวนางไว้ วงแขนที่ลื่นไหลราวกับตัวตนของคนผู้นั้นค่อยๆ รัดเอวนางแน่นขึ้น
นางคิดในใจว่ารู้ตัวดีที่ฉลาดพอจะแก้คำได้ทัน เกือบจะเอ่ยคำว่า "งูบ้า" ออกไปแล้ว
ข้างหูมีเสียงอันอ่อนโยนไพเราะดังขึ้น "ที่แท้ในใจของเหมียนเอ๋อ อาชาเป็นคนสง่างามละมุนละไม อบอวลด้วยกลิ่นหมึกเช่นนี้หรือ" ราวกับซ่อนความภาคภูมิใจที่แอบแฝงไว้ เจตนาเล็กน้อย นางกล่าวคำยกยอที่ "ขัดกับความรู้สึก" ของอวี๋เหมียนให้ฟังทีละคำทีละประโยค
จนใบหูที่มองเห็นได้เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพูดคำที่ไม่จริงใจออกไปแล้วรู้สึกผิด หรือถูกกระซิบเบาๆ ใกล้ขนาดนี้จนใจสั่น
"แต่เหมียนเอ๋อ บนตัวอาชาไม่ใช่กลิ่นหมึก แต่เป็นกลิ่นสมุนไพรเขียวที่ใช้กลบกลิ่นคาวเลือดต่างหากละ" นางเอาศีรษะทุบลงบนไหล่ที่ตั้งตรงของอวี๋เหมียนอย่างแผ่วเบา แนบชิดราวกับงูพิษ น้ำเสียงขี้เกียจคร้านตามอำเภอใจ