นางพูดถูก กลิ่นหอมที่ปกปิดกลิ่นกายมนุษย์นั้น นางปรุงได้สมบูรณ์แบบยิ่งนัก
แม้แต่ตอนนี้ อวี๋เหมียนก้าวขาสั่นเทาเดินมาที่ข้างเตียง กลิ่นที่ลอดเข้าจมูกก็ยังเป็นกลิ่นยาสมุนไพรที่ผ่อนคลายและหอมชื่นใจ ราวกับหมอกยามเช้าของป่าเขาที่พัดพากลิ่นหญ้าอ่อนๆ และสมุนไพรเข้ามาในลมหายใจ
ถึงเจ้าตัวนี้จะบาดเจ็บ ก็ยังคงวางท่าทางโอ่อ่าไม่เสื่อมคลาย
อวี๋เหมียนไม่กล้าแตะต้องนาง แต่ก็กลัวว่างูตัวนี้จะตายจริงๆ จึงยื่นมือไปเขย่าตัวนาง หวังว่านางจะตื่นขึ้นมา
"ท่านอาจารย์ ตื่นเถิด! กระผมไม่คุ้นเคยกับสำนักวั่งเซียน จะไปหาคนช่วยท่านได้ที่ไหนเล่า!" อวี๋เหมียนกลัวจนสุดขีด การมองเห็นชีวิตหนึ่งกำลังดับสิ้นไปต่อหน้าต่อตา ย่อมทำให้ผู้คนอดคิดไปถึงตัวเองไม่ได้
"หญิงจอมเจ้าเล่ห์ อย่าทำให้ข้ากลัวสิ!"
อวี๋เหมียนเห็นว่านางเรียกไม่ตื่น จึงต้องยื่นมือไปตรวจดูบาดแผล เมื่อสัมผัสกับร่างที่เย็นเฉียบ นางก็สั่นสะท้านขึ้นมา
ถึงเพิ่งนึกได้ว่าร่างของงูตัวนี้เย็นเป็นปกติอยู่แล้ว
อวี๋เหมียนอาศัยแสงเทียน ถอดชุดกระโปรงอันหรูหราออกทีละชั้น เผยให้เห็นขายาวเรียวเปลือยเปล่า แผนหลังแดงก่ำ และบาดแผลที่ยังคงซึมเลือดอยู่
ที่ขานั้นดูเหมือนถูกอะไรกัด เป็นรอยฟันเป็นวงแหวนรอบหนึ่ง ลึกจนเห็นกระดูก
ส่วนที่หลัง เป็นรอยเล็บถึงสามรอยเต็มๆ เกือบจะฉีกกระดูกสันหลังขาด
เจ้าตัวนี้ไปเจออะไรเข้ามากันแน่?!
ต้องห้ามเลือดและทำความสะอาดบาดแผลโดยด่วน!
นางถือเชิงเทียนเดินออกไป มาถึงข้างเตาที่เสี่ยวเหลียนบอกไว้ ที่นั่นมีฟืนแห้งอยู่บ้าง นางก่อไฟต้มน้ำต้มผ้า ไม่นานก็ต้มได้เต็มถังเล็กๆ