"เพราะอาจารย์คิดว่าตัวเอง...ฆ่ามามากเกินไป หวังว่าจะใช้ชื่อทางธรรมนี้ กดความอาฆาตของข้าไว้บ้าง..." น้ำเสียงข้างหูทุ้มต่ำแผ่วหวาน ปนเสียงขู่ฟ่ออันเป็นเอกลักษณ์ของงู
เซิงชิงโอบร่างบางผ่ายผอมของอวี๋เหมียนเข้ามาในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม แขนหนึ่งโอบเอวบาง อีกมือหนึ่งประคองหลังแล้วกดลงบนศีรษะของอวี๋เหมียน อุ้มหญิงสาวน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมอกอันเย็นเยียบ
"...เหมียนเอ๋อ เจ้ากลัวข้าหรือ?" คางของนางทาบเบา ๆ ลงบนบ่าของอวี๋เหมียน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยไม่แยแส ราวกับถามเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ
อวี๋เหมียนตอนนี้จิตวิญญาณแทบจะหลุดลอยออกจากร่าง หญิงจอมเจ้าเล่ห์คนนี้วางท่าแบบนี้อยู่ได้ ตัวเองไม่รู้ตัวหรือไง?
ยังจะมาถามนางอีก?
กลัวสิ ใครจะไม่กลัว!
การถูกอุ้มลอยอยู่กลางอากาศโดยไร้ที่พึ่งพิงทำให้ไร้ความรู้สึกปลอดภัย นางจึงคว้าเอวของอีกฝ่ายไว้โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเกล็ดงูอันเรียบลื่นเนียนละเอียด
ช่างเถอะ อุ้มก็อุ้มแล้ว
อวี๋เหมียนออกแรง กอดเอวนั้นแน่นขึ้น หลับตาลงกัดฟันพูดว่า "ไม่กลัว!"