บทที่ 21 งานและการรับเป็นแม่ทูนหัว
ซูเถียนรีบเชิญทุกคนเข้ามาในบ้าน «พี่อวี๋ ข้างนอกหนาวมากเลยค่ะ อี้จวิ้นก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาล มีเรื่องอะไรเข้ามาคุยกันข้างในดีกว่านะคะ»
พอทุกคนเข้ามาในบ้าน ลู่เฉินก็เป็นฝ่ายหยิบถ้วยมาชงชาให้ทั้งสามคนก่อน
อวี๋อิ่งไม่คิดว่าในบ้านจะมีเตียงอุ่นอยู่ด้วย อบอุ่นมากจริง ๆ «เสี่ยวเถียน ฉันไม่คิดเลยว่าพวกเธอจะทำเตียงอุ่นไว้ในบ้านด้วย อุ่นกว่าใช้เตาไฟตั้งเยอะจริง ๆ»
หวังเชายื่นของขวัญที่ถือมาให้ «สหายซู รับของพวกนี้ไว้เถอะ คราวก่อนเตรียมตัวกันเร่งรีบไปหน่อย หลายวันก่อนผมเลยไปหาหมออาวุโสมาหลายคน ให้พวกเขาจัดยาบำรุงมาให้ เป็นยาที่ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น ลองกินดูนะว่ามีผลหรือเปล่า ถ้าได้ผล ต่อไปผมจะให้หมอทำมาให้เป็นประจำแล้วเอามาส่งให้»
ซูเถียนยิ้มพลางรับของไว้ «ได้ค่ะ ฉันจะลองกินดูให้ดี พวกคุณนั่งก่อนนะคะ คุณคุยกับสหายหวังและพี่อวี๋ไปก่อน วันนี้ฉันตุ๋นซุปเนื้อแกะไว้ เดี๋ยวฉันไปตักมาให้สองชาม พี่อวี๋ พวกคุณอยู่กินมื้อเย็นที่นี่ด้วยนะคะ วันนี้ฉันลองใช้เตาอบขนมปังทำของกินไว้ อี้จวิ้นต้องชอบแน่ ๆ»
หวังเชารีบลุกขึ้น «สหายซู ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ พวกเราแค่มาคุยธุระกับคุณ คุยเสร็จก็กลับแล้ว»
ที่จริงตอนแรกพวกเขาตั้งใจจะมาตั้งแต่ช่วงบ่าย แต่พอนึกได้ว่าตอนนั้นในบ้านมีผู้หญิงอยู่กับซูเถียนแค่คนเดียว เกรงว่าจะไม่เหมาะสม ครอบครัวของเขาจึงไปรอลู่เฉินเลิกงานที่หน้าโรงงานหลอดอิเล็กทรอนิกส์ แล้วค่อยพากันมาพร้อมกัน แต่พวกเขาไม่ได้คิดเลยว่าจะอยู่กินมื้อเย็น
ถึงเงินเดือนของลู่เฉินจะดี แต่ในบ้านก็มีเขาทำงานหาเงินอยู่คนเดียว ทุกวันนี้ธัญพืชมีค่าขนาดไหน พวกเขามาขอบคุณที่ช่วยชีวิตลูกไว้ จะอยู่กินฟรีได้อย่างไร
สีหน้าซูเถียนเคร่งขรึมขึ้น «สหายหวัง ถ้าคุณเกรงใจขนาดนี้ งั้นก็เอาของขวัญพวกนี้กับของคราวก่อนกลับไปให้หมดเลยค่ะ»
อวี๋อิ่งแตะแขนสามีเบา ๆ แล้วถลึงตาใส่เขา ก่อนจะหันมายิ้มให้ซูเถียน