บทที่ 20 เปาไฉเอ๋อร์ขอยืมเงิน ตระกูลหวังมาถึงบ้าน
แค่ปลาตัวเล็กสีทองพวกนี้ก็หนักตั้ง 30 ชั่ง ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงหนักขนาดนั้น
แต่เดิมลู่เจิ้งกั๋วเป็นคนบ้านนอก พอดีได้เข้าไปทำงานในโรงไฟฟ้าโดยบังเอิญ ต่อมาก็แต่งงานกับถังหนิง หญิงสาวจากในเมือง ชีวิตถึงได้ดีขึ้น (หมายเหตุ: โรงไฟฟ้าเพิ่งก่อตั้งในยุค 50 เป็นโลกที่คลาดเคลื่อนจากประวัติศาสตร์เล็กน้อย อย่าจริงจังเลยนะ ขอบคุณค่ะ~)
แล้วเขาเอาปลาตัวเล็กสีทองมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
ซูเถียนเปิดสมุดบัญชีอีกสองเล่ม เล่มหนึ่งมีเงินฝากอยู่ 3,000 หยวน เป็นเงินที่ฝากไว้ตั้งแต่ธนาคารเพิ่งก่อตั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยถอนออกมา ส่วนอีกเล่มมีเงินอยู่ 4,500 หยวน รายการฝากครั้งล่าสุด 500 หยวนคือช่วงปลายปีที่แล้ว น่าจะเป็นบัญชีครอบครัว
บนพื้นยังมีตราประทับขนาดเท่านิ้วโป้งอยู่สองอัน ใช้สำหรับฝากถอนเงิน
ซูเถียนนับเงินปึกใหญ่ที่วางกระจัดกระจายอยู่ด้วย รวมแล้วมี 80 หยวน
เมื่อนับรวมเงิน 400 หยวนที่ลู่ข่ายเอาไป ก็มีทั้งหมด 480 หยวนพอดี เดือนหน้าก็จะถึงเดือนธันวาคมแล้ว พอได้รับเงินเดือน ลู่เจิ้งกั๋วน่าจะฝากเงินเพิ่มอีก 500 หยวน
ทองคำ 30 ชั่ง กับเงินสด 7,580 หยวน นี่ยังไม่รวมดอกเบี้ยด้วยซ้ำ เธอเห็นแล้วว่าสมุดบัญชีเล่มหนึ่งเป็นเงินฝากประจำ อีกเล่มเป็นเงินฝากออมทรัพย์ ถอนออกมาก็คงได้ดอกเบี้ยไม่น้อย
ซูเถียนพอใจมาก!
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน ซูเถียนหยิบสมุดบัญชีสองเล่มออกไปโดยยังไม่ได้กินมื้อกลางวัน แล้วตรงออกจากตรอกมุ่งหน้าไปธนาคารทันที
แต่ระหว่างทางเธอยังแวะเข้าห้องน้ำสาธารณะ แล้วเข้าไปในมิติ ใช้รองพื้นสีเข้มกับดินสอเขียนคิ้วแต่งหน้าให้ดูเป็นผู้ชาย จากนั้นเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าผู้ชายที่เคยใส่ตอนไปตลาดมืด คราวนี้จึงค่อยไปธนาคาร