บทที่ 36 พี่สาวลูกพี่ลูกน้องมาขอความช่วยเหลือ
“ยัยตัวแสบ วัน ๆ คิดอะไรอยู่กันฮึ? พี่ชายอย่างฉันตั้งใจจะรับใช้ชาติ จะปล่อยให้เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ มาทำให้เสียงานได้ยังไง?”
ซูหยางยกมือขึ้นหมายจะเขกหัวน้องสาวตัวแสบอีกสักที ลู่เฉินรีบดึงภรรยาเข้ามาใกล้ “พี่รอง เถียนเถียนก็แค่เป็นห่วงพี่ อย่าโกรธเธอเลยครับ”
ซูหยางไม่มีทางโกรธน้องสาวตัวเองอยู่แล้ว เพียงแต่ปรายตามองเธอ “ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ตอนนี้พี่รองของเธออยากสร้างผลงานอย่างเดียว ยังไม่คิดแต่งงานหรอก”
ซูเถียนหัวเราะคิกคักสองที “ตอนนี้ฉันสบายดีสุด ๆ เลย พี่รอง ฉันจะบอกให้นะ พ่อแม่ยังไม่รู้ วันนี้ฉันไปสอบคัดเลือกเจ้าหน้าที่ของโรงไฟฟ้ามา แล้วก็สอบผ่านแล้ว วันจันทร์หน้าจะไปรายงานตัวทำงานที่โรงไฟฟ้า เป็นเจ้าหน้าที่แผนกประชาสัมพันธ์ด้วย!”
พอได้ยินเช่นนั้น มุมปากซูหยางก็ยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดี “มีงานทำก็ดี จะได้ไม่เบื่ออยู่บ้าน ข่าวดีขนาดนี้ พรุ่งนี้กลับไปบอกพ่อกับแม่ แล้วฉลองกันสักหน่อย”
ซูเถียนส่ายหน้า “อืม คืนนี้ฉันโทรบอกแม่แล้ว พรุ่งนี้กลับไปพร้อมพี่นะ”
“ได้พอดี พี่เอาของมาฝากเธอด้วย ถือเป็นของขวัญที่แต่งงานแล้วก็สอบได้เป็นเจ้าหน้าที่”
ซูเถียนยิ้มตาหยี “ขอบคุณค่ะพี่รอง”
“จะเกรงใจพี่รองทำไม ต่อไปต้องไปทำงานแล้ว ต้องเตรียมจักรยานอีกคันไหม? พอดีพี่มีตั๋วจักรยานอยู่ใบหนึ่ง เดี๋ยวเอาให้”
“ไม่ต้องหรอกพี่ โรงไฟฟ้าที่ฉันจะไปทำงานอยู่ตรงข้ามที่ทำงานของลู่เฉิน พอถึงตอนนั้นฉันก็นั่งจักรยานเขาไปทำงานได้ ไม่ต้องปั่นเองด้วย”
ลู่เฉินรับคำ “หน้าหนาวปั่นจักรยานแล้วมือชา รอปีหน้าอากาศอุ่นขึ้น ผมค่อยซื้อจักรยานคันใหม่ให้เถียนเถียน”
ซูหยางพยักหน้า “ตามใจพวกเธอ งั้นเก็บตั๋วจักรยานไว้ก่อน อยากใช้เมื่อไรก็ซื้อได้เลย จะได้ไม่ต้องไปหาคนแลกตั๋วทีหลัง”
ซูเถียนไม่เกรงใจพี่ชายอีก “ขอบคุณค่ะพี่ อ้อ พี่รอง ที่หน่วยของพี่ไม่มีสาวสวย ๆ เลยจริงเหรอ? การปกป้องบ้านเมืองกับการสร้างครอบครัวไม่ได้ขัดกันสักหน่อย ถ้ามีผู้หญิงที่ชอบจริง ๆ พี่ก็อย่าปล่อยให้หลุดมือนะ...”
ซูเถียนมีเรื่องคุยกับพี่รองอีกตั้งมากมาย มื้อเย็นทั้งมื้อจึงมีแต่เสียงเธอพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด