บทที่ 35 อายุ 25 แล้วยังไม่แต่งงาน รอแก่ก่อนค่อยมีรักยามสนธยาหรือไง?
“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมสองคนนั้นถึงเดินมาด้วยกันได้ล่ะ?” ลู่เฉินถาม
ซูเถียนมองไปแวบหนึ่ง นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับขึ้นมา แต่ก็ยังส่ายหน้า “ฉันเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นานเอง แถมไม่ได้ติดต่อกับตระกูลชิวด้วย เลยไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร”
ลู่เฉินมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่หายลับไปตรงหัวมุมอย่างยังไม่ค่อยหายสงสัยนัก เขาฟังภรรยาพูดแล้วพยักหน้า ก่อนจะเริ่มเดินต่ออีกครั้งและเอ่ยขึ้น
“เหมือนฉันยังไม่เคยแนะนำคนในลานบ้านของเราให้เธอฟังอย่างละเอียดเลยนะ”
“ในลานบ้านของเรา นอกจากตระกูลเซี่ยที่เพิ่งย้ายเข้ามา กับตระกูลหลิวที่ย้ายมาอยู่หลังแบ่งบ้านกันเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ที่เหลือก็เป็นเพื่อนบ้านเก่าที่อยู่กันมาหลายสิบปีทั้งนั้น”
“คนตระกูลกวนมีเยอะ บ้านก็มีหลายหลัง แถมอากวนยังเป็นรองหัวหน้าฝ่ายการเงินด้วย ผู้เฒ่ากวนเลยมีอิทธิพลอยู่บ้างเวลาออกความเห็นในลานบ้าน อากวนเองก็เป็นคนอัธยาศัยดี แต่ลูก ๆ หลายคนของเขานิสัยไม่ค่อยดีนัก ปกติอย่าไปข้องเกี่ยวให้มากก็พอ”
ลู่เฉินเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ลูกชายคนที่สามของตระกูลกวนชอบแอบขโมยเสื้อผ้าผู้หญิง เธอระวังตัวหน่อย อย่าให้เขาเข้าใกล้มาก”
ซูเถียนแปลกใจ “คุณรู้ได้ยังไง?”
ลู่เฉินเม้มปากแล้วตอบ “ไม่กี่วันก่อนแต่งงาน วันหนึ่งฉันทำงานล่วงเวลาจนดึกมาก ตอนกลับมาก็เห็นเขาแอบขโมยเสื้อผ้าชั้นในของภรรยาลูกชายคนโตตระกูลเกา”
ภรรยาลูกชายคนโตตระกูลเกา?
ก็เปาไฉเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ?
ซูเถียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “จริงเหรอ?” ในหนังสือไม่ได้เขียนเรื่องนี้ไว้เลยนี่นา
แต่ในหนังสือ กวนหู่ก็มีใจให้เปาไฉเอ๋อร์อยู่จริง ๆ
เมื่อเห็นดวงตาของภรรยาตัวน้อยที่จู่ ๆ ก็เป็นประกายราวกับดวงดาว มุมปากลู่เฉินก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เธอแค่ระวังตัวไว้ก็พอ แต่ถ้าเขากล้ารังแกเธอจริง ๆ ก็บอกฉัน ฉันจะจัดการเขาเอง”