บทที่ 37 แผนการของลูกพี่ลูกน้อง
ซูหยางโกรธจนหัวเราะออกมา
“ซูเหมียน ฉันไม่อยากด่าเธอจริง ๆ นะ แต่เธอกลับเสนอตัวมาให้ด่าถึงที่เองใช่ไหม? น้องสาวฉันกลับบ้านพ่อแม่อย่างมีความสุขแท้ ๆ เธอกลับวิ่งมาร้องไห้ร้องห่ม แถมยังคุกเข่าอีก นี่เธอมาทำให้น้องฉันอารมณ์เสีย หรือมาสร้างความเดือดร้อนให้บ้านฉันกันแน่? ตัวซวยจริง ๆ มาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่น!”
ซูเหมียนมองซูหยางด้วยดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตา “พี่หยางจื่อ ฉันไม่ได้... ฉันไม่ได้คิดจะทำให้คุณอารองไม่สบายใจ...”
ซูหยางสวนกลับ “ไม่คิดทำให้พ่อฉันไม่สบายใจ ก็แปลว่าคิดจะทำให้น้องฉันไม่สบายใจสินะ? วันนี้ฉันจะพูดให้ชัดตรงนี้เลย ไม่ว่าเธออยากให้น้องฉันช่วยอะไร ก็ไม่มีทาง! ต่อให้เธอขอเข็มสักเล่มจากน้องฉัน ฉันก็ไม่ยอม! อย่างอื่นยิ่งไม่ต้องคิด!”
“ตั้งแต่เด็กก็ชอบมาร้องไห้โวยวายสามวันสองคืนอยู่ที่บ้านฉัน พ่อแม่ฉันเห็นแก่ความผูกพัน เลยแบ่งของให้เธอบ้างและเอ็นดูเธอสักหน่อยก็แล้วไป ถือว่าเลี้ยงหมาแมวสักตัว แต่ตอนนี้เธอยังคิดจะมาเกาะแกะน้องฉันอีก ฉันว่าเธออยากตายนักใช่ไหม!”
“ถ้าไม่อยากให้ตัวเองขายหน้า ก็ไสหัวกลับไปเองซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันโยนเธอออกไปก็แล้วกัน เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่ไม่ลงมือกับผู้หญิง”
ซูหยางยกมุมปากขึ้น แต่เสียงกลับเย็นชาเป็นพิเศษ
ซูเหมียนตัวสั่นเทา ยื่นมือไปคว้ามือซูเถียนไว้ “เถียนเถียน ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย พ่อแม่ฉันจะจับฉันแต่งกับชายโสดวัยแก่จากกองพลข้าง ๆ เขาอายุเกือบ 40 แล้วนะ ฉันไม่อยากแต่ง เถียนเถียน พี่ลูกพี่ลูกน้องขอร้องเธอล่ะ เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกันมาหลายปี ช่วยฉันด้วย!”
ซูเถียนเหลือบมองพี่ชายคนรอง ก่อนแบมือยักไหล่ ‘ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปเองสักหน่อย’
จากนั้นก็ก้มมองซูเหมียนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วถามว่า “พี่ลูกพี่ลูกน้อง อยากให้ฉันช่วยยังไง?”
ดวงตาซูเหมียนเป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบพูดว่า “เถียนเถียน แค่ให้ฉันไปอยู่บ้านเธอสักพัก ให้พ่อแม่หาฉันไม่เจอก็พอแล้ว เถียนเถียน ขอร้องล่ะ”
ซูพ่อยังไม่ทันรอให้ซูเถียนตอบ ก็ปฏิเสธเสียงเด็ดขาด “ไม่ได้!”