บทที่ 13 เตะเขาทิ้งซะ แล้วฉันจะแต่งงานกับเธอ!
ซูเถียนดึงผ้าพันคอให้กระชับ ก่อนเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง เป็นหนุ่มผิวเข้มหน้าตาดีที่ตัดผมสั้นเกรียน พอมองดี ๆ แล้วก็รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง
ตอนเรียนมัธยมต้นก็มีเด็กผู้ชายผิวสีน้ำผึ้งคนหนึ่งชอบยืมยางลบเธออยู่บ่อย ๆ จำได้ว่าครั้งหนึ่งซูเถียนเห็นยางลบของเขาวางอยู่บนโต๊ะเรียนแท้ ๆ แต่เขากลับทำเหมือนไม่เห็น แล้วยังมาขอยืมยางลบจากเธออีก
ที่แท้คนนั้นก็คือฮั่วจื่อหมิงนี่เอง
คนแรกที่ฮั่วจื่อหมิงมองเห็นยังคงเป็นซูเถียน ต่อให้เธอพันผ้าพันคอผืนหนา เขาก็ยังมองเห็นดวงตากลมโตเรียวรีคู่นั้นได้อย่างชัดเจน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองชายที่นั่งอยู่บนรถจักรยานข้าง ๆ
คนที่เดินทางมากับพี่น้องตระกูลซู คงเป็นสามีใหม่ของซูเถียนสินะ
ฮั่วจื่อหมิงจุ๊ปากเบา ๆ หน้าตาก็ใช้ได้อยู่หรอก แต่ดูร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แถมยังได้ยินมาว่าอายุมากกว่าซูเถียนตั้งเยอะ เขาน่าจะอดทนรอให้อีกฝ่ายตายก่อนได้
พอคิดถึงตรงนี้ ฮั่วจื่อหมิงก็พลันยืดอกขึ้นเหมือนไก่ตัวผู้ที่เพิ่งชนะการต่อสู้
“ฉันเอาเนื้อแกะไปให้คุณตา ซูเถียน ไม่เจอกันตั้งนาน พวกเธอกำลังจะกลับเข้าเมืองกันเหรอ ไม่กินมื้อเย็นที่บ้านก่อนหรือ? บ่ายนี้ฉันยังคิดว่าจะไปหาเธอเล่นอยู่เลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีนับตั้งแต่เรียนมัธยมต้น”
ซูเถียนพยักหน้า “อืม พรุ่งนี้สามีฉันต้องไปทำงาน เลยจะกลับกันแต่เนิ่น ๆ”
ฮั่วจื่อหมิงไม่ได้เจอซูเถียนและไม่ได้ยินเสียงของเธอมาสี่ปีแล้ว เขารู้ว่าปีนี้ซูเถียนเรียนจบมัธยมปลาย จึงลางานกลับมาเพราะอยากสารภาพรักกับเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าซูเถียนจะแต่งงานเร็วขนาดนี้
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่อยากกินข้าวกลางวันสักคำ เอาแต่ยืนรออยู่ตรงนี้
เขาอยากเห็นซูเถียน ทั้งยังมีเรื่องมากมายที่อยากพูดกับเธอ แต่เธอแต่งงานแล้ว คำพูดเหล่านั้นจึงพูดออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะสร้างภาระให้เธอ