บทที่ 12 ความรักจากครอบครัว
ลู่เฉินรับคำต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ขอบคุณครับพ่อ ถ่านสำหรับเตียงอุ่นที่บ้านมีไม่พอใช้จริง ๆ ต่อไปคงต้องรบกวนพ่อกับพี่ใหญ่ให้ช่วยแลกฟืนจากคนอื่นเพิ่มทุกปีแล้วครับ”
ซูป๋อยิ้มพลางโบกมือ “จะต้องไปแลกกับคนอื่นทำไม ทุกปีหลังหิมะตก บนเขาก็มีต้นไม้หักอยู่ทั่ว ปีหน้าพอถึงฤดูร้อน ฉันจะหาไม้กลับมาให้มากหน่อยก็พอแล้ว น้องเขยไม่ต้องกังวลเรื่องฟืนหรอก”
ซูเถียนไม่เห็นด้วยกับคำพูดของพี่ชาย
“พี่ใหญ่ ฉันบอกพี่ไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าหักโหม บ้านเราไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย ฟืนแข็งหนึ่งเกวียนราคาไม่กี่เหรียญเอง ห้ามรับปากทำทุกอย่างเองหมดนะ ไม่อย่างนั้นพอแก่ตัวลงก็ปวดไปหมดทั้งตัวหรอก”
ตอนนี้พี่ชายของเธอเพิ่งอายุ 27 ปี พอถึงช่วงเปิดประเทศปฏิรูปก็คงอายุแค่สามสิบกว่า ๆ ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์
ถึงตอนนั้นจะไปทำธุรกิจเล็ก ๆ ในเมืองก็ได้ ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย รออีกยี่สิบสามสิบปี บ้านทางนี้ถูกรื้อถอนก็ได้เงินก้อน ไม่ขัดสนอยู่แล้ว ถึงเวลานั้นก็แค่ใช้ชีวิตให้สุขสบายก็พอ
เพราะอย่างนั้นยิ่งต้องดูแลร่างกายให้ดี จะได้มีชีวิตยืนยาว!
ลู่เฉินเห็นด้วยกับภรรยา “พี่ใหญ่ เถียนเถียนพูดถูก สุขภาพสำคัญกว่าเรื่องอื่น ส่วนฟืนน่ะ หลังเริ่มฤดูใบไม้ผลิปีหน้า พี่ค่อย ๆ หาคนมาช่วยตัดไม้แล้วเก็บสะสมไว้ พอครบปีค่อยขนไปส่งที่เรือนพักรวมก็ได้ครับ”
ซูป๋อรู้ว่าน้องสาวเป็นห่วงสุขภาพของตน จึงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ฟังพวกเธอก็แล้วกัน”
ซูเถียนหันไปมองแม่อีกครั้ง
“แม่ แม่ก็ช่วยจับตาดูพ่อด้วยนะ หัวหน้ากองใหญ่คนอื่น ๆ ยังคิดหาวิธีทำให้ตัวเองสบายขึ้น แต่พ่อกลับเอาแต่พูดว่าเป็นแบบอย่างที่ดีทุกวัน ทำอย่างกับตัวเองวิเศษวิโส”