บทที่ 30 นางเอกในนิยายต้นฉบับออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ผู้เฒ่ากวนเงยหน้ามองภรรยา «ถ้าผู้ชายคนไหนได้ภรรยาที่เขียนหนังสือเก่งขนาดนี้ คุณคิดว่าเขาจะยอมหย่าไหมล่ะ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าซูเถียนยังหน้าตาสะสวยอีกด้วย»
คุณย่ากวนถอนหายใจเบา ๆ «ตอนแรกยังคิดว่าลู่เฉินจงใจหาภรรยาบ้านนอกแบบนี้มาเพื่อรับมือกับพ่อและแม่เลี้ยงของเขาเสียอีก ตอนนี้ดูแล้ว คงชอบเธอจริง ๆ»
ผู้เฒ่ากวนเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ย «เด็กคนนั้นมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เล็ก จะไปแต่งงานส่ง ๆ ได้ยังไง» เขาถอนหายใจแล้วหันไปมองภรรยา «น่าเสียดายที่เจียเจียไม่มีวาสนาน่ะสิ»
ที่จริงผู้เฒ่ากวนหมายตาลู่เฉินมานานแล้ว อยากให้ลู่เฉินเป็นลูกเขยคนเล็กของตน
เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เป็นวิศวกรโรงงานใหญ่ แถมยังรูปร่างสูงใหญ่ แถวนี้หาเจ้าบ่าวดี ๆ แบบนี้คนที่สองไม่ได้แล้ว
เดิมทีหลังจากลูกสาวคนเล็กอายุครบ 20 ปี เขาก็คิดจะให้ภรรยาไปหยั่งเชิงลู่เฉิน แต่ลู่เฉินกลับมาบ้านเดือนละครั้งก็ยากแล้ว กว่าจะหาโอกาสได้ พวกเขายังไม่ทันไปถึงบ้าน ก็ได้ยินข่าวจากตระกูลลู่ว่าลู่เฉินกำลังจะแต่งงาน
หลังจากนั้นเขาก็เห็นลู่เฉินแยกบ้าน เปลี่ยนบ้าน แล้วจัดงานแต่งงานภายในเวลาไม่ถึงเดือน เรียกได้ว่าทุกอย่างเร่งรีบมาก
ครั้งแรกที่เขาเห็นซูเถียน คือคืนหลังจากทั้งคู่แต่งงานกันได้หนึ่งวัน ตอนลูกสาวคนเล็กของตระกูลลู่ก่อเรื่องขึ้นมา
ตอนนั้นเขายังคิดว่าลู่เฉินถูกใจนิสัยใจกล้าเอาเรื่องของซูเถียน จึงเลือกเธอมาใช้ข่มพ่อของตัวเอง อย่างไรเสียเธอก็เป็นสาวบ้านนอก สำหรับลู่เฉินที่เรียนมหาวิทยาลัยมาแล้ว หากปิดประตูอยู่ด้วยกัน ทั้งสองคนคงไม่มีเรื่องคุยกันแน่
แต่พอมาดูวันนี้ ลู่เฉินจะเป็นคนที่ยอมแต่งงานส่ง ๆ ได้ยังไง?
แม้แต่งานแต่งครั้งนั้นก็เหมือนกัน ดูเผิน ๆ เหมือนจัดอย่างรีบเร่ง แต่พอมาคิดดูตอนนี้ พิธีการที่ควรมีลู่เฉินก็จัดให้ครบถ้วน แถมยังเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้อีกด้วย
คุณย่ากวนยังถอนหายใจไม่หยุด «ฉันเองก็ผิด เอาแต่คิดอยากให้เจียเจียอยู่กับเรานาน ๆ ถ้าพูดกับลู่เฉินตั้งแต่สองปีก่อน บางทีเขากับเจียเจียอาจได้ลงเอยกันก็ได้»