บทที่ 31 นางเอกช่วยคน
ซูเถียนหันไปก็เห็นเปาไฉเอ๋อร์มองมาด้วยแววตาระแวดระวัง
?
ระแวดระวัง?
สองวันนี้เธอไม่ได้ออกจากบ้านเลยสักครั้ง นางเอกจะระแวงเธอเรื่องอะไรกัน?
เปาไฉเอ๋อร์เห็นซูเถียนชะงักไป จึงรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปคุกเข่าข้างหญิงชรา “คุณป้าล้มตรงไหนคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ซูเถียนไม่ได้เข้าไปช่วย เพียงยืนดูอยู่ข้าง ๆ
ใบหน้าของหญิงชราซีดเผือดเพราะความหนาว เธอกุมเอวพลางเอ่ยอย่างเจ็บปวด “เอว... เอวฉัน เอวฉันเจ็บมาก แล้วเท้าก็เหมือนจะหักด้วย สหาย รบกวน... รบกวนพาฉันไปโรงพยาบาลที...”
ชาติก่อนเปาไฉเอ๋อร์เรียนพยาบาล หลังประเมินอาการของหญิงชราแล้ว เธอไม่ได้รีบพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา
“คุณป้าคะ ฉันพอมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง ตอนนี้กระดูกสันหลังส่วนเอวน่าจะเคล็ด แล้วก็ข้อเท้าหัก ชั่วคราวอย่าเพิ่งขยับจะดีกว่าค่ะ ไม่อย่างนั้นอาจกดทับไขสันหลังจนบาดเจ็บซ้ำได้ ฉันจะใช้ผ้าพันคอรองใต้เอวให้ก่อน พยายามอย่าออกแรงบริเวณเอวนะคะ แล้วฉันจะไปดูแถวนี้ว่ามีรถเข็นหรือเปล่า จะเอารถเข็นพาคุณป้าไปโรงพยาบาลค่ะ”
ระหว่างพูด เปาไฉเอ๋อร์ก็ถอดผ้าพันคอออกมารองใต้เอวของหญิงชรา จากนั้นถอดเสื้อบุนวมของตัวเองคลุมให้อีกฝ่ายกันหนาว แล้วจึงหันมามองซูเถียนพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ
“สหายซู เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดเสียงแข็งใส่คุณนะคะ ฉันเห็นคุณป้าล้ม ถ้าตอนนั้นคุณเข้าไปพยุงเธอขึ้นมา อาการบาดเจ็บอาจหนักกว่าเดิมได้ ฉันเลยรีบพูดไปหน่อย หวังว่าคุณจะไม่โกรธนะคะ”
เธอพูดต่อว่า “สหายซู ตอนนี้คุณป้าขยับตัวแรง ๆ ไม่ได้ คุณช่วยอยู่ดูเธอตรงนี้ได้ไหมคะ ฉันจะไปดูแถวนี้ว่ามีรถเข็นให้ยืมหรือเปล่า จะได้พาคุณป้าไปโรงพยาบาล”
ซูเถียนพยักหน้า “ไม่เป็นไร คุณไปยืมรถเถอะ ฉันจะช่วยดูเธออยู่ตรงนี้” เธออยากรู้เหมือนกันว่านางเอกคิดจะทำอะไรกันแน่
เปาไฉเอ๋อร์ร้อนใจอยากช่วยคน พอเห็นซูเถียนพยักหน้าก็รีบวิ่งไปทางปากตรอกทันที
เมื่อมีคนไปหารถเข็นให้ แม้หญิงชรายังรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ แต่สีหน้าก็ดีขึ้นมาก