บทที่ 29 ซูเถียนโด่งดังไปทั่วเรือนพัก
หวังเชามีนิสัยอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้า วันนี้ก็เช่นกัน ทว่าเมื่อเห็นพาดหัวข่าวที่เด่นสะดุดตาที่สุดบนหน้าแรก เขาก็ชะงักค้างไปทันที
หลังจากอ่านรายงานทั้งบทจนจบทีละคำ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้แต่มื้อเช้ายังกินไม่ทันหมด ก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปั่นจักรยานตรงมาหาซูเถียนทันที
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม พอเห็นชื่อผู้เขียนข่าวบทนี้ว่า “ซูเสี่ยวเฉียว” คนแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับเป็นซูเถียน
เขานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ซูเถียนเคยบอกว่าเธอส่งบทความไปลงหนังสือพิมพ์รายวันหลายฉบับ อีกทั้งช่วงนี้เธอยังอยากเข้าทำงานในแผนกประชาสัมพันธ์ของโรงงานไฟฟ้า และผู้เขียนบทความนี้ก็แซ่ซูอีกด้วย!
ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่สงสัย
พอซูเถียนเห็นหนังสือพิมพ์ในมือหวังเชา เธอก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ได้ปิดประตูรั้วอีก แต่เชิญหวังเชาเข้ามา
“พี่หวัง บทความข่าวนี้ฉันเขียนเองค่ะ เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ”
เดิมทีหวังเชาก็เป็นคนแปลกหน้าอยู่แล้ว แถมผู้คนในเรือนพักยังสนใจเรื่องต่าง ๆ กันไม่น้อย และเสียงของหวังเชาก็ดังไม่เบา คนที่ยังไม่ได้ออกไปทำงานแทบทั้งเรือนจึงได้ยินกันหมด
เดิมทีผู้เฒ่ากวนกำลังจะไปตกปลาในฤดูหนาวกับเพื่อนเก่า พอได้ยินคำพูดนั้นก็หยุดฝีเท้า
“เมียลู่เฉิน เมื่อกี้พวกเธอพูดถึงข่าวไหนนะที่เธอเขียน?”
หวังเชายิ้มพลางยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้ผู้เฒ่า “คุณตาลองดูสิครับ ข่าวที่เด่นที่สุดนั่นแหละ บทความเรื่องโรงงานไฟฟ้าโยวเสี้ยนเขียนโดยเสี่ยวซูครับ”
คุณย่ากวนเดินเข้ามาดูด้วย เธอกวาดตามองหนังสือพิมพ์แวบหนึ่ง “นี่หนังสือพิมพ์ประชาชนหรือ?”