บทที่ 47 นางเอกมาหาซูเถียนเพื่อแจ้งเบาะแสหรือ?
ซูเถียนจ้องเฉิงเหว่ยไฉเขม็ง
เห็นเฉิงเหว่ยไฉพยักหน้าช้า ๆ “ใช่แล้ว บ้านของพี่หลิวอยู่แถบตะวันตกของโรงงาน ส่วนอาจารย์ผมอยู่ทางใต้ ตรงถนนเส้นนั้นมีลำธารอยู่สายหนึ่ง มีอะไรหรือครับ?”
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด สีหน้าของซูเถียนก็เคร่งขรึมลง เธอกล่าวว่า “ตอนนี้คุณรีบตามอาจารย์ไป บอกว่ามีธุระจะคุยด้วย แล้วพาเขากลับบ้าน กำชับเขาด้วยว่าในสองวันนี้ไม่ว่าใครจะชวนไปดื่มเหล้าก็อย่าไป แล้วเวลาออกไปข้างนอกก็ให้ระวังตัวด้วย”
เฉิงเหว่ยไฉได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมา
“คุณหมายความว่ายังไงครับ? คนที่เปิดเผยเรื่องสายเคเบิลช่วยงานของอาจารย์คือพี่หลิวหรือ? หรือเขายังคิดจะทำร้ายอาจารย์อีก?”
“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ แต่คุณไปเตือนอาจารย์ไว้ก่อน จะได้ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เอาละ เดี๋ยวฉันเอาของแล้วก็จะออกจากโรงงาน คุณรีบไปดูอาจารย์เถอะ” ซูเถียนตอบ
เธอไม่ได้พูดความจริง
ซูเถียนเพิ่งนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในนิยายต้นฉบับขึ้นมาได้เมื่อครู่นี้เอง
เธอรู้แล้วว่าทำไมตอนจินโหย่วเหรินเอาสายเคเบิลช่วยงานออกมาแล้วได้รับเลือกเป็นพนักงานดีเด่น กระทั่งต่อมาเลื่อนขั้นเป็นช่างปรับตั้งระดับ 7 หลินหย่งถึงไม่เคยออกมาโต้แย้งเขาเลย
เพราะหลินหย่งตายไปนานแล้ว!
เขาดื่มเหล้าจนเมา ขากลับบ้านเผลอเหยียบน้ำแข็งจนลื่นตกลงไปในลำธารที่ยังไม่กลายเป็นน้ำแข็ง แล้วจมน้ำตาย
ในนิยายต้นฉบับ
เปาไฉเอ๋อร์เป็นนางเอก ผู้เขียนย่อมไม่บรรยายด้านมืดของเธอ อย่างเรื่องที่เธอขโมยสายเคเบิลช่วยงานของหลินหย่ง ในนิยายก็ไม่ได้เขียนถึง มีเพียงเขียนว่าอาจารย์ที่เธอฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยเป็นพนักงานดีเด่นของโรงงาน และเป็นหนึ่งในช่างปรับตั้งระดับ 7 ที่มีอยู่ไม่กี่คนในโรงงาน ทั้งยังให้ความสำคัญกับเธอมาก ทำให้เธอยืนหยัดในแผนกได้อย่างรวดเร็ว