บทที่ 46 ฆ่าคนชิง “สิ่งประดิษฐ์”!
หลินหย่งพยักหน้า “งั้นเราไปคุยกันที่ห้องทำงานไหม อยู่หลังโรงงาน ตอนนี้น่าจะไม่มีใครอยู่ ปิดประตูแล้วก็น่าจะช่วยกันเสียงเครื่องจักรได้เป็นส่วนใหญ่”
“ได้ ไปห้องทำงานกันเถอะ”
หลินหย่งพาซูเถียนเดินฝ่าเครื่องจักรมากมายในโรงงานไปยังห้องทำงาน ตลอดทางซูเถียนเห็นผู้คนไม่น้อยทักทายหลินหย่ง ทั้งยังมีหลายคนเอ่ยถามเธอ เพราะเธอสวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ จึงเป็นที่สนใจไม่น้อย
แต่ไม่ว่าใครจะเข้ามาถาม ซูเถียนก็เพียงตอบว่ามาเก็บข้อมูล ไม่ได้บอกว่ามาสัมภาษณ์หลินหย่งเป็นการส่วนตัว
เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องทำงาน ซูเถียนก็ไม่พูดอ้อมค้อม เอ่ยถามทันทีว่า “ช่างหลินคะ ฉันได้ยินว่าคุณทำสายเคเบิลช่วยงานขึ้นมาชุดหนึ่ง ต่อไปตอนทดสอบก็แค่ต่อสายเคเบิลเข้ากับเครื่อง ก็ช่วยประหยัดเวลาต่อสายได้เกินครึ่ง แถมยังลดความเสี่ยงที่อุปกรณ์จะไหม้ได้ด้วย ใช่ไหมคะ?”
หลินหย่งมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “ผมทำสายเคเบิลแบบนั้นขึ้นมาจริง แต่ยังอยู่ระหว่างปรับแก้อยู่เลย เจ้าหน้าที่ซูรู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ?”
ซูเถียนไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่ถามกลับว่า “มีใครบ้างที่รู้ว่าคุณทำสายเคเบิลนี้ขึ้นมา?”
หลินหย่งครุ่นคิด ก่อนส่ายหน้า “นอกจากลูกศิษย์สองสามคนที่ผมดูแลแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ครับ ผมยังต้องทดสอบอีกสักระยะ ให้แน่ใจก่อนว่าไม่มีปัญหา แล้วค่อยรายงานเบื้องบน”
เป็นอย่างที่คิด
ซูเถียนพูดตรง ๆ “เมื่อกี้ฉันกับเฉิงเหว่ยไฉกำลังจะไปสัมภาษณ์ที่โรงงานห้า แต่พอเดินผ่านโรงงานของคุณ ก็เห็นพนักงานหญิงคนหนึ่งเดินออกมา สีหน้าดูผิดปกติ เราเลยตามเธอไปพักหนึ่ง แล้วก็เห็นว่าเธอไปพบใครคนหนึ่งตรงบริเวณชายขอบโรงงาน จินโหย่วเหริน คุณรู้จักไหมคะ?”
“รู้จักครับ” รอยยิ้มตรงมุมปากของหลินหย่งจางลง
หลินหย่งไม่ใช่คนโง่ ตั้งแต่ตอนแรกที่ซูเถียนห้ามเฉิงเหว่ยไฉพูดเรื่องสายเคเบิลช่วยงาน ประกอบกับคำถามที่เธอถามเขาเมื่อครู่ พอได้ยินชื่อจินโหย่วเหริน เขาก็เข้าใจทันทีว่าเธอต้องการสื่ออะไร