บทที่ 48 ซื้อจักรยาน เจอคุณย่าหวังในตลาดสดคุกเข่าบีบบังคับลูกสะใภ้!
ซูเถียนหันกลับไปมองเธอ “มีอะไรหรือ?”
เปาไฉเอ๋อร์ “ซูเถียน ฉันขอทำข้อตกลงกับเธอได้ไหม เธอเพิ่งเข้าทำงานในแผนกประชาสัมพันธ์ คงต้องการผลงานสักชิ้นไว้สร้างความน่าเชื่อถือ ฉันให้ข้อมูลกับเธอได้ แต่มีข้อแม้ข้อหนึ่ง เธอต้องรับปากฉัน”
ซูเถียนเลิกคิ้ว “ข้อแม้อะไรล่ะ พูดมาก่อนสิ”
“เรื่องที่ช่วยคุณป้าเติ้งก่อนหน้านี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอสงสัยอะไรในตัวฉัน แต่ฉันบอกได้อย่างมั่นใจว่าตอนนั้นฉันไม่รู้อะไรจริง ๆ และอยากช่วยคุณป้าจากใจจริง ฉันให้ข้อมูลที่เธอต้องการได้ แต่เธอต้องรับปากว่าจะไม่พูดเรื่องวันนั้นต่อหน้าใครเด็ดขาด” เปาไฉเอ๋อร์จ้องซูเถียนแน่วนิ่ง เอ่ยทีละคำ
ซูเถียนหัวเราะเบา ๆ “เปาไฉเอ๋อร์ ที่จริงตอนแรกฉันแค่สงสัยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มั่นใจแล้วว่า ก่อนที่คุณป้าเติ้งจะล้ม เธอรู้จักท่านอยู่ก่อนแล้ว น้ำแข็งบาง ๆ บนพื้นก้อนนั้นก็คงเป็นฝีมือเธอสินะ?”
เปาไฉเอ๋อร์รีบปฏิเสธทันที
“อย่าพูดเหลวไหล น้ำแข็งก้อนนั้นไม่ใช่ฉันทำ มีป้าคนหนึ่งพาหลานชายออกมา แล้วเด็กก็ฉี่รดพื้น! ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันตั้งใจช่วยคนจริง ๆ”
ซูเถียนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าอย่างนั้น วันนี้เธอมาพูดเรื่องพวกนี้กับฉันทำไมล่ะ ส่วนข้อมูลที่เธอเพิ่งพูดถึง ฉันก็ไม่ต้องการ ฉันต้องรีบกลับไปเตรียมอาหารเย็น ไว้ค่อยคุยกันแล้วกัน”
เปาไฉเอ๋อร์รีบยื่นมือมาขวางซูเถียน “เธอไม่ฟังหน่อยหรือว่าฉันจะพูดอะไร? ด้วยความสามารถของเธอ ข่าวนี้ช่วยให้เธอยืนหยัดในแผนกประชาสัมพันธ์ได้แน่ แค่รับปากเรื่องเล็ก ๆ ข้อนี้เท่านั้นเอง ไม่ได้ทำให้เธอเสียอะไรเลย!”
ซูเถียนปัดมือเธอออก
“ไม่สนใจ”
เรื่องที่เปาไฉเอ๋อร์พูดได้ คงหนีไม่พ้นเรื่องจินโหย่วเหรินขโมยแบบที่หลินหย่งออกแบบ
อย่างไรเสีย เปาไฉเอ๋อร์ก็เป็นนางเอก เป็นตัวละครฝ่ายดีในหนังสือเล่มนี้
ก็เหมือนเรื่องน้ำแข็งที่เธอเพิ่งพูดถึง—
ทุกอย่างไม่ใช่สิ่งที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นเอง เพียงแต่ “บังเอิญ” เห็นเด็กฉี่อยู่ตรงนั้น “บังเอิญ” พื้นตรงนั้นกลายเป็นน้ำแข็ง “บังเอิญ” คุณย่าเติ้งเดินผ่านแล้วลื่นล้ม และเธอก็ “บังเอิญ” ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยพอดี