บทที่ 28 ต้นฉบับได้ลงหนังสือพิมพ์รายวันแล้ว
ซูเถียน: “...เปาไฉเอ๋อร์?”
ลู่เฉินไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายพูดอะไร จนกระทั่งภรรยาตัวน้อยเอ่ยปาก เขาถึงเลื่อนสายตาไปมองอีกฝ่าย
แล้วก็เห็นเปาไฉเอ๋อร์ในชุดคนไข้ มีผ้าก๊อซแปะอยู่บนหน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ซูเถียน?” เปาไฉเอ๋อร์เอ่ยอย่างนึกขึ้นได้
ซูเถียนพยักหน้า “เมื่อกี้คุณบอกว่ามีไก่อยู่ในมือใช่ไหม? ไก่เป็นหรือตายแล้ว? ตัวละเท่าไร?”
ซูเถียนนับถือจริง ๆ นางเอกก็คือนางเอกสินะ เมื่อบ่ายวานเพิ่งเข้าโรงพยาบาล วันนี้ก็ขายไก่ทำธุรกิจได้แล้ว สมกับเป็นนางเอกจริง ๆ
แต่หลังจากเตาอบขนมปังเสร็จ ช่วงนี้เธอก็อยากกินไก่อบเตาดินอยู่พอดี
พอได้ยินคำถามของซูเถียน ดวงตาเปาไฉเอ๋อร์ก็เป็นประกาย “ไก่เป็น หนักตั้งสามชั่งครึ่ง ขายราคาตายตัว 4 หยวน ไม่ต้องใช้คูปอง”
ซูเถียน: “แล้วไปรับของที่ไหน?”
เปาไฉเอ๋อร์: “พวกคุณมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษาหรือมาเยี่ยมคนป่วย? จะอยู่ประมาณนานแค่ไหน?”
“มาเยี่ยมคนป่วย อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็กลับแล้ว”
“ได้ งั้นอีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ตรอกที่สองทางซ้ายของโรงพยาบาล เราจ่ายเงินแล้วรับของกันตรงนั้น”
ซูเถียนพยักหน้า “ตกลง แล้วเจอกันเดี๋ยวนะ”
พูดจบ เปาไฉเอ๋อร์ก็ออกไปหาลูกค้าคนถัดไปอีกครั้ง ซูเถียนมองตามแผ่นหลังของเธอ พลางเลิกคิ้ว ก่อนจะเดินไปเยี่ยมลู่เจิ้งกั๋วกับลู่เฉิน
ลู่เฉินถามว่า “คนเมื่อกี้เป็นภรรยาของเกาเจี้ยนหัวหรือ?”
“อืม” ซูเถียนพยักหน้า
ลู่เฉินพูดต่อ “รู้สึกว่าเธอดูไม่เหมือนตอนอยู่ในเรือนก่อนหน้านี้เลย”
ซูเถียนหันไปมองเขา “คุณรู้จักเธอดีหรือ?”
ลู่เฉินยกมุมปากน้อย ๆ แล้วจับมือภรรยาตัวน้อยเบา ๆ พลางส่ายหน้า “ไม่รู้จักหรอก ผมเคยเจอเธอแค่สองสามครั้ง ไม่เคยคุยกันด้วย แค่ก่อนหน้านี้เห็นเธอทำท่าก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังอยู่บ่อย ๆ ไม่เหมือนเมื่อกี้เลย ผมไม่ได้สงสัยเรื่องเธอ แต่เป็นห่วงคุณ กลัวว่าเธอจะไม่ธรรมดา”
ซูเถียนพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ฉันจะระวังตัว”
ตอนทั้งคู่ไปถึงห้องพักผู้ป่วยของลู่เจิ้งกั๋ว เขายังไม่ฟื้น ทั้งสองรออยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง พอเซี่ยเหลียนฮวากลับมา ซูเถียนก็ยื่นเงินให้เธอ 2 หยวน