บทที่ 45 บทสัมภาษณ์ชิ้นแรกหลังเข้าทำงาน
เฉิงเหว่ยไฉได้ยินคำพูดของเปาไฉเอ๋อร์เช่นกัน รูม่านตาพลันเบิกกว้าง เตรียมจะก้าวเข้าไปเปิดโปงแผนการของทั้งสองคน
ซูเถียนรีบดึงแขนเฉิงเหว่ยไฉไว้ทัน
เธอส่งสายตาถามว่า ‘คุณจะทำอะไร?’
เฉิงเหว่ยไฉเข้าใจความหมายเช่นกัน เขาพูดอย่างร้อนใจว่า “คุณห้ามผมไว้ทำไม? พวกเขากำลังขโมยของ แย่งผลงานของคนอื่น เราต้องเข้าไปหยุดพวกเขาสิ!”
โชคดีที่แม้เฉิงเหว่ยไฉจะร้อนใจ แต่ก็ลดเสียงลงจนเบามาก ไม่ได้ทำให้สองคนที่อยู่ข้างหน้ารู้ตัว
ซูเถียนหยิกเขาแน่น ขี้เกียจจะพูดด้วย แล้วหันกลับไปมองทั้งสองคนที่อยู่ข้างหน้า
ชายวัยกลางคนที่ยืนตรงข้ามเปาไฉเอ๋อร์ถามว่า “คุณแน่ใจนะว่าได้มาจากหลินหย่ง ไม่ได้จำคนผิดใช่ไหม?”
พอได้ยินชื่อหลินหย่ง เฉิงเหว่ยไฉก็ยิ่งโมโห ราวกับหมูที่กำลังจะถูกเชือดฉลองปีใหม่ ซูเถียนแทบจะกดเขาไว้ไม่อยู่
จนปัญญาจริง ๆ ซูเถียนจึงหยิกเนื้อนุ่มด้านในแขนเขาแล้วบิดแรง ๆ สายตาที่จ้องเขายิ่งดุดันขึ้น
“เงียบเดี๋ยวนี้!”
ขอบตาเฉิงเหว่ยไฉแดงก่ำทันที น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่เมื่อเห็นสายตาของซูเถียน เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ
เปาไฉเอ๋อร์พยักหน้า “เป็นช่างหลินค่ะ ก่อนฉันไป ฉันถามคนมาหลายคนและตรวจสอบจนแน่ใจแล้ว เป็นช่างหลินไม่ผิดแน่นอน”
จินโหย่วเหรินพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก คุณวาดสิ่งที่เห็นออกมาก่อน พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ผมจะลองทำตามแบบที่คุณวาดสักชิ้น ถ้าไม่มีปัญหา สัปดาห์หน้ากลับมาแล้วเราจะนำไปทดลองใช้ในโรงงาน!”
ขณะพูด จินโหย่วเหรินก็หยิบกระดาษกับปากกาที่เตรียมไว้แล้วออกจากกระเป๋า ส่งให้เปาไฉเอ๋อร์วาดแบบลงไป
ใกล้สิ้นปีแล้ว อีกไม่นานก็จะคัดเลือกพนักงานดีเด่น เขาเป็นช่างปรับตั้งระดับ 6 มาตั้งแปดเก้าปีแล้ว ถึงเวลาขึ้นระดับ 7 สักที!
เปาไฉเอ๋อร์ใช้เวลาวาดราวสิบนาที ก่อนจะส่งกระดาษให้จินโหย่วเหริน
จินโหย่วเหรินดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า